Tuintherapie

Katten kijken is leuk, maar passief vermaak zorgt vooral voor tijdelijke afleiding, een ernstig gekwetste ziel schiet er uiteindelijk niet echt veel mee op. Als je als gevoelig mens   dag in dag uit zoveel te verstouwen krijgt als de laatste tijd het geval was, is er serieuze therapie nodig. Dat betekent in mijn geval: zelf naar buiten, de mouwen omhoog, heel veel xxl-gereedschap aanslepen en aan het werk.

In het najaar had de buurman al eens naar mijn tangenverzameling geïnformeerd, in verband met de almaar hoger en wilder groeiende haag van veldesdoorn op onze erfscheiding. Ik heb dat toen even afgehouden, niet alleen omdat de buurman -hoewel van heel goede wil, geen misverstanden daarover- niet echt groene vingers heeft, het was daarbij ook nog een beetje vroeg voor drastisch onderhoud want het blad zat er nog aan. Vervolgens werd het wel kaal en ook koud buiten en ik liet het allemaal maar even zo, en dat was heel goed want het onthoofden van een woeste haag was nu precies wat ik nodig had.

Gisteren heb ik gezaagd, in een uurtje tijd had ik zowel de oprit als het terras achter helemaal vol liggen met ‘koppen’ van de esdoorns. Dikke  grillige hoofdtakken met daaraan een wirwar van hoekige en stakerige zijtakken die met elkaar verknoopt waren, ik moest nog flink trekken om de afgezaagde stukken uit de heg los te krijgen. Een beste klus was het. Ik had achteraf  weer eens lekker ouderwets spierpijn en kon daarnaast tevreden genieten van het uitzicht op een enorme berg takken.

Vandaag heb ik die takken zodanig verknipt dat er zoveel mogelijk rechte stukken over bleven, hier zie je vooraan nog wat wirwar en daarachter een wat nettere stapel verknipt spul.

snoeisel

Vervolgens heb ik daar vanmiddag met een brullende hakselaar snippers van gemaakt. Heerlijk, zoals die machine moeiteloos takken opvreet en vermorzelt. Hij pakt veel meer dan ik had verwacht, hij is echt geweldig. Ik ben nog niet helemaal klaar, ik moest stoppen omdat ik honger kreeg en voor eten moest zorgen maar er ligt dus nog een restje,  ik mag nog een keer. Mmmmm.

Geplaatst in lekker, tevreden, tuin | Tags: , , , , | 7 reacties

Tuinentertainment

Mijn favoriete tuindieren zijn de rooie broertjes van hierachter. Ik ben zeker ook heel erg gesteld op de vogels, die zijn mooi en leuk om naar te kijken en ik ben er trots op dat er zo veel in mijn tuin komen, maar de katertjes zijn echte entertainers. Ze zijn mal, impulsief, ondernemend en behoorlijk roekeloos met als gevolg dat ik vanuit mijn huiskamer dagelijks ademloos hun capriolen volg.

Natuurlijk proberen ze zich ook wel eens te vergrijpen aan mijn vogeltjes, maar altijd zonder succes. Het gaat ze meer om het avontuur. Ik zag verleden week bijvoorbeeld een van de twee woest in de grote esdoorn aan de overkant van de sloot stuiven, waarop de duif die daar zat gewoon op een andere tak ging zitten. Het katertje keerde met veel gewiebel op de tak en nam de zijtak richting duif die vervolgens weer iets hoger ging zitten. Het eindigde met een kat die bovenin op de allerdunste doorbuigende takjes balanceerde terwijl rondom hem een groep toegesnelde kauwen (altijd goed voor een relletje) luid zat te schelden.

Meestal komen ze weer min of meer op hun pootjes terecht maar dat gebeurt lang niet altijd op de elegantste manier. De broertjes zitten trouwens ook graag elkaar of andere katten achterna in de boom.

Aan mijn kant van de sloot komen ze dus ook , doorgaans via het bruggetje iets verderop maar toen er ijs lag konden ze ineens een rechtstreekse route nemen. Zondag, na een paar dooidagen, zag ik ze voorzichtig op een paar plaatsen proberen of het nog wel kon, een pootje neerzetten, aarzelen, weer terugtrekken, ander plekje proberen, en tenslotte wandelden ze stoer glibberend en nonchalant hier en daar een slokje water drinkend over de sloot.
Gisteren was het ijs natuurlijk weer wat dunner, een van de twee stond te aarzelen, ging eens wat naar links, wat naar rechts, schatte de mogelijkheden en….

springpoes

Sprong!
En zakte door het ijs.

krak

Met een hoop gespartel was hij er zo weer bovenop. Hij heeft zich een hele tijd zitten wassen op mijn terras en ging toen achter een bloempot de turkse tortels op de waspaal zitten beloeren. Dat is blijkbaar een heel fijne bezigheid voor katten, ik zag hoe hij eerst opgewonden met platte oren over de pot heen gluurde, dat ging ongemerkt over in wat ik noem vogelmeditatie, waarna hij meer en meer ontspande tot hij in slaap viel.
Avonturen zijn heel vermoeiend.

Geplaatst in avontuur, katten, tuin, vogels | Tags: | 17 reacties

Vogelen

smileEigenlijk ben ik al maanden in shock. Ik heb nooit een overdreven rooskleurig beeld van de toekomst van de wereld gehad, gevaren loeren overal, maar hier had ik echt niet op gerekend. Ik heb er fysiek last van en daarom bescherm ik mezelf door weg te kijken. Die nare kop wil ik gewoon niet zien dus ik zal op bepaalde momenten mijn eigen kop moeten afwenden. Struisvogelgedrag zoals men dat noemt.
Dat betekent dus: zeker niet tv kijken, bepaalde krantenpagina’s snel doorbladeren, s’avonds een onschuldig boekje lezen of een mooie dvd afspelen en overdag natuurlijk heel veel naar buiten kijken. De tuin geeft troost, er is een hoop leuks te zien.
Gisteren was daar een heel geschikte dag voor, ik heb mij voor het raam gezet met verrekijker en opschrijfboekje om een half uur lang tuinvogels te tellen. Ik krijg naarmate de bosjes en boompjes in de tuin groter en dichter worden steeds meer vogels. Vooral vinken komen hier graag. Gewone vinken, groenlingen, sijsjes, putters, en er zit ook vaak een goudvink in de berk. Verder komen er sinds vorig jaar kepen, en onlangs zag ik weer wat nieuws: ik dacht dat er kneutjes in een boom zaten maar bij nadere beschouwing bleken ze een zwart sikje te hebben: barmsijzen!
Tijdens de telling lieten natuurlijk niet al die vogels zich zien, zo kwam er bijvoorbeeld een keep juist op het moment dat ik mijn telling  afgerond en de resultaten verstuurd had. Maar wat ik wel mocht meetellen: een zwerm van meer dan 20 puttertjes die neerstreken  in de esdoorn  en zich uitgebreid gingen zitten poetsen. Heerlijk om naar te kijken.

struis-broedend
Nog even over die struisvogel, dat nemen jullie toch niet echt serieus he. Struisvogels steken hun kop natuurlijk nooit in het zand. Als ze broeden op de grond dan leggen ze bij onraad hun lange nek en kop op de grond om niet op de vallen, een typische truck van grondbroeders. Maar als het gevaar dichterbij komt dan kunnen struisvogels niet alleen heel hard rennen, ze kunnen als het moet ook enorm hard trappen. Wee je gebeente als een struisvogel vermoedt dat jij kwaad in de zin hebt.
Laat hij dus maar oppassen, die engerd. Als alle struisvogels uit dekking komen dan kon het wel eens op een flinke matpartij uitlopen.

Geplaatst in eng, tuin, vogels | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 17 reacties

Schande

En wat moet dit nou weer voorstellen, een of ander politiek statement zeker? Waarom gaan deze dames niet fatsoenlijk ontkleed naar het strand? Wel het water in willen maar dan niet gewoon aangepast ontkleed? Een beetje het heilige laïcisme aan hun laars lappen? Over lappen gesproken, wat zijn dat voor rare middeleeuwse kop- en lijfvodden? O wacht, het zijn Poolse vrouwen, ja dan krijg je dat. Wat doen die eigenlijk in Cannes?

Two Polish nuns look at people bathing as hundreds of thousands of young Catholic pilgrims attending World Youth Day (WYD) start gathering at Copacabana beach in Rio de Janeiro for a prayer vigil with Pope Francis, on July 27, 2013. In a speech to Brazil's political, religious and civil society leaders earlier, Pope Francis said a "constructive dialogue" was needed to confront the country's social turmoil, referring to the massive street protests that rocked Brazil last month to demand an end to corruption and better public services. AFP PHOTO / YASUYOSHI CHIBA / AFP PHOTO / YASUYOSHI CHIBA

En dan hier de Franse zuidwestkust. Nog zo’n stel van die zielige figuren die gedwongen worden om hun hele lijf te bedekken met spookgewaden.  Hé, geen Polen, zie je nu wel, het is gevaarlijk, voor je het weet dwingen ze ons ook.

Zuidwestkust Fr. surfwedstrijd jureren

De Bretonse kust. Grote Griezels, daar lopen ze ook bij bosjes los, van top tot teen in hun anonieme alles verhullende dracht. We moeten eigenlijk blij voor ze zijn, het is een uitje, ze mochten even uit hun monotone leventje ontsnappen, normaal zitten ze opgesloten in een reli-gevangenis. Het is  godgeklaagd hoe die mensen onderdrukt worden.

Liannon, Bretagne

En dan vraag je je af: laten de omstanders dat allemaal toe? Grijpt er niemand gewoon even in? Hebben ze daar  geen burgerwachten die al dat aanstootgevende overtollige textiel kunnen afrukken, moet de politie dan alles alleen doen?

 

Geplaatst in eng, leed, mensen, overpeinzingen, Uncategorized | Tags: , , , , , , | 9 reacties

Brexit, de kleine drama’s

Vanaf vandaag heeft E, onze dochter in Brussel, geen werk meer. De Britse galerie  waar ze werkte liep al niet geweldig, de roerige periode in Brussel heeft daar vast ook aan bijgedragen, maar nu de rekeningen ineens in veel duurdere Euro’s moesten worden betaald ging ging het echt mis, de boel is failliet.
Ze was laaiend na het referendum, en vreesde meteen al het ergste, maar dat het zo snel tot een faillissement zou leiden hadden we niet gedacht.

Zodra de eigenaar van de gebouwen op de hoogte is zullen de sloten wel vervangen gaan worden. E gaat vandaag dus nog even snel proberen om wat tekeningen te redden, die kunnen de kunstenaars dan bij haar thuis ophalen.

 

Geplaatst in Brussel, drama, geld, kunst | Tags: , | 17 reacties

Doe het met gist

Zoekplaatje: hoeveel slakken?

ZoekplaatjeZe zijn lastig te tellen hoor, want ze zitten in laagjes tussen de planten verstopt. Wisten jullie dat slakken zo verzot zijn op daslook? Ik dacht altijd dat dat veel te sterk smaakte voor zo’n weekdier.

Er heerst een beetje een plaag dit jaar. Het begon al in de lente. de sneeuwklokjes die ik verleden jaar had gepoot kwamen maar niet, en de honderden narcissen in de tuin kregen maar geen bloemen. Tot ik ontdekte dat er wel bloemloze sneeuwklokjesstengels stonden, en bovenaan de narcissenstelen zat een geel rafelrandje waar de bloem had moeten zitten. Ook wilde planten die al jaren naar volle tevredenheid in de tuin wonen kwamen gewoon helemaal niet op, al wat boven de aarde kwam werd blijkbaar opgevreten.

Eerst heb ik me erbij neergelegd en wat slakbestendige planten opgegoogeld om de gaten te vullen, met dat lijstje ben ik naar het tuincentrum gegaan. Voor vijftig euro vieze, harige, bittere of puur giftige planten gekocht. Wat denk je? Een groot deel van de plantjes was al na een nacht flink aangevreten, een superslakbestendig plantje was zelfs tot de grond toe weggeknaagd. Ik heb ze allemaal weer uit de grond gehaald en in potten gezet om aan te sterken. Zo wordt tuinieren wel erg ingewikkeld, tijd voor een serieus offensief.

Ik ben begonnen ze handmatig te vangen. Eerst duizend in een weekend, daarna heb ik niet meer geteld. Maar nu heb ik een veel handiger methode gevonden die beter is voor je rug: slakken zijn gek op gist, ik bak toch elke dag brood dus ik leg deegballetjes op een schaaltje neer in de schemering, na een uurtje kun je dan een schaal vol slakken in een keer opruimen. (Nee ik ga er niet mee naar het bos, ik gooi ze in een emmertje met sop, daar kruipen ze niet uit, het leed is snel geleden).

Zojuist heb ik weer wat deeg neergelegd, het schemert nog niet maar het regent en dan komen ze ook tevoorschijn. Dit is pas de oogst van een kwartiertje,  straks zijn het er veel meer.

Deeg Met oud brood gaat het trouwens ook prima, dit was de oogst op één sneetje brood van gisteravond.DeegballetjeVerspil dus je goeie bier niet aan slakken, oud brood heeft iedereen wel eens over.

Geplaatst in leed, tuin | Tags: , , , | 23 reacties

Vrijheid vieren

Je mag er af en toe best eens bij stil staan dat het heerlijk is om in vrijheid te kunnen leven. We hebben maar geluk dat we op de juiste plaats en in de juiste tijd leven om zonder angst te kunnen doen wat we willen, binnen de grenzen van het redelijke. Dat het elk jaar op 5 mei een pokkeherrie is in het park hiernaast neem ik dan op de koop toe. Bovendien zijn we vrij om ergens anders onze vrijheid te gaan vieren en dat doen we dan ook.

Vanmorgen hebben we weer lekker door een stuk prachtig, voor ons nog onbekend bos gedraafd, ergens in de buurt van Wateren. Die naam had een waarschuwing kunnen zijn, we zijn een paar behoorlijk natte plekken tegengekomen. Maar het leuke van trailrunning is dat we zo langzamerhand onze vrees voor natte voeten zijn kwijtgeraakt. Heel bevrijdend, plassen en sloten zijn geen barrières meer. Eerst waren we al via een weiland waarachter wij een wandelpad vermoedden in een moeras terecht gekomen, later ontdekten we dat het ruiterpad dat we volgden dwars door een waterpartij liep. Wat paarden kunnen kunnen wij tegenwoordig ook, kijk: ik heb P in al zijn spetterende glorie met mijn telefoontje vastgelegd. Als dat geen vrijheid is!

IMG_0275Thuis hebben we een voedzame berg andijviestamppot gegeten, nu staat er nog even een brood in de oven en als dat klaar is gaan we de stad in, naar de premiere van Men and Chicken. Men belooft ons een “Zowel filosofische als absurdistische griezelkomedie”. Dat klinkt goed nietwaar? En daarbij: “Met afstand de vreemdste Deense film van de laatste jaren” Ik ben benieuwd. Begint pas om kwart over negen, half twaalf klaar. Als we thuis komen is dan het vrijheidsgedreun afgelopen en dan kunnen we vast heerlijk slapen.

Geplaatst in feest, muziek, natuur, sport, stadspark, trail | Tags: , , , | 11 reacties