Doe het met gist

Zoekplaatje: hoeveel slakken?

ZoekplaatjeZe zijn lastig te tellen hoor, want ze zitten in laagjes tussen de planten verstopt. Wisten jullie dat slakken zo verzot zijn op daslook? Ik dacht altijd dat dat veel te sterk smaakte voor zo’n weekdier.

Er heerst een beetje een plaag dit jaar. Het begon al in de lente. de sneeuwklokjes die ik verleden jaar had gepoot kwamen maar niet, en de honderden narcissen in de tuin kregen maar geen bloemen. Tot ik ontdekte dat er wel bloemloze sneeuwklokjesstengels stonden, en bovenaan de narcissenstelen zat een geel rafelrandje waar de bloem had moeten zitten. Ook wilde planten die al jaren naar volle tevredenheid in de tuin wonen kwamen gewoon helemaal niet op, al wat boven de aarde kwam werd blijkbaar opgevreten.

Eerst heb ik me erbij neergelegd en wat slakbestendige planten opgegoogeld om de gaten te vullen, met dat lijstje ben ik naar het tuincentrum gegaan. Voor vijftig euro vieze, harige, bittere of puur giftige planten gekocht. Wat denk je? Een groot deel van de plantjes was al na een nacht flink aangevreten, een superslakbestendig plantje was zelfs tot de grond toe weggeknaagd. Ik heb ze allemaal weer uit de grond gehaald en in potten gezet om aan te sterken. Zo wordt tuinieren wel erg ingewikkeld, tijd voor een serieus offensief.

Ik ben begonnen ze handmatig te vangen. Eerst duizend in een weekend, daarna heb ik niet meer geteld. Maar nu heb ik een veel handiger methode gevonden die beter is voor je rug: slakken zijn gek op gist, ik bak toch elke dag brood dus ik leg deegballetjes op een schaaltje neer in de schemering, na een uurtje kun je dan een schaal vol slakken in een keer opruimen. (Nee ik ga er niet mee naar het bos, ik gooi ze in een emmertje met sop, daar kruipen ze niet uit, het leed is snel geleden).

Zojuist heb ik weer wat deeg neergelegd, het schemert nog niet maar het regent en dan komen ze ook tevoorschijn. Dit is pas de oogst van een kwartiertje,  straks zijn het er veel meer.

Deeg Met oud brood gaat het trouwens ook prima, dit was de oogst op één sneetje brood van gisteravond.DeegballetjeVerspil dus je goeie bier niet aan slakken, oud brood heeft iedereen wel eens over.

Advertenties
Geplaatst in leed, tuin | Tags: , , , | 23 reacties

Vrijheid vieren

Je mag er af en toe best eens bij stil staan dat het heerlijk is om in vrijheid te kunnen leven. We hebben maar geluk dat we op de juiste plaats en in de juiste tijd leven om zonder angst te kunnen doen wat we willen, binnen de grenzen van het redelijke. Dat het elk jaar op 5 mei een pokkeherrie is in het park hiernaast neem ik dan op de koop toe. Bovendien zijn we vrij om ergens anders onze vrijheid te gaan vieren en dat doen we dan ook.

Vanmorgen hebben we weer lekker door een stuk prachtig, voor ons nog onbekend bos gedraafd, ergens in de buurt van Wateren. Die naam had een waarschuwing kunnen zijn, we zijn een paar behoorlijk natte plekken tegengekomen. Maar het leuke van trailrunning is dat we zo langzamerhand onze vrees voor natte voeten zijn kwijtgeraakt. Heel bevrijdend, plassen en sloten zijn geen barrières meer. Eerst waren we al via een weiland waarachter wij een wandelpad vermoedden in een moeras terecht gekomen, later ontdekten we dat het ruiterpad dat we volgden dwars door een waterpartij liep. Wat paarden kunnen kunnen wij tegenwoordig ook, kijk: ik heb P in al zijn spetterende glorie met mijn telefoontje vastgelegd. Als dat geen vrijheid is!

IMG_0275Thuis hebben we een voedzame berg andijviestamppot gegeten, nu staat er nog even een brood in de oven en als dat klaar is gaan we de stad in, naar de premiere van Men and Chicken. Men belooft ons een “Zowel filosofische als absurdistische griezelkomedie”. Dat klinkt goed nietwaar? En daarbij: “Met afstand de vreemdste Deense film van de laatste jaren” Ik ben benieuwd. Begint pas om kwart over negen, half twaalf klaar. Als we thuis komen is dan het vrijheidsgedreun afgelopen en dan kunnen we vast heerlijk slapen.

Geplaatst in feest, muziek, natuur, sport, stadspark, trail | Tags: , , , | 11 reacties

30 jaar alweer

Nederland had nog geen flauw idee van wat er aan de hand was in Tsjernobyl op deze dag dertig jaar geleden. Het duurde even eer bekend werd dat er iets was gebeurd en de ernst van de situatie drong nog later pas echt door. Toen vanuit de Sovjet-unie de eerste berichten kwamen over de kernramp was het in elk geval alweer drie dagen later, 29 april, en toen interesseerde het hele wereldnieuws mij geen biet.
Het was een rare warme dag, drukkend weer en gerommel in de verte, ik was opgestaan met weeën en heb de hele dag door het huis gedrenteld met muziek van Bach op. Laat in de avond werd M, onze oudste, rustig en probleemloos geboren.
Het nieuws over de kernramp ging ook de dagen erna een beetje langs ons heen, ik herinner mij wel vrienden die alleen nog ingemaakte groenten aten en elke keer als ze buiten waren geweest schone kleren aantrokken en dat vond ik wel grappig, maar ik kwam zelf helemaal niet buiten. P wel, die moest aangifte doen en dat soort dingen. Er werd wel veel gewassen maar dat heb je met een baby, zeker in die tijd van de katoenen luiers.
Sinds toen gaat er elk jaar weer een periode van Tsjernobylherdenking en -nieuws aan de verjaardag van M vooraf.
Dertig jaar dus. Ze wilde het graag weer eens echt vieren, met ons allemaal erbij. Dat was een mooie gelegenheid om  een appartement te huren aan de rand van Freiburg. Vlak bij de woning van M en aan de bosrand.

lettisches haus

Vijf jaar geleden zijn we in augustus met de dochters en aanhang naar Berlijn geweest voor ons 25 jarige huwelijk, dat was erg geslaagd. Nu maken we weer een familie-uitje maar dan in April en meer richting het zuiden, dat wordt vast ook leuk. De groep is nogal gewijzigd want ze hebben alledrie inmiddels een andere partner. De nieuwste aanwinst, een Italiaan, zullen we daar ontmoeten. Alle partners houden van wandelen en zelfs van hardlopen, dus dat gaat helemaal goed komen.
Er gaat ook een flink stuk Stolkwijker boerenbelegen mee van Koekoek op de markt. Voor de jarige.

Geplaatst in Duitsland, familie, feest, vakantie, vroeger | Tags: , , , | 8 reacties

Gesjeesde heks

Misschien heb ik hier wel eens verteld dat een tante (van moederszijde uiteraard) ooit giebelde dat wij vrouwen in de familie allemaal heksen zijn, (maar wel hele leuke heksjes, zei ze erbij.) Ik kon me daar wel in vinden, ik voedde mijn dochters ook op als voorbeeldige heksen en zag met grote tevredenheid hoe mijn oudste dochter er zelfs haar beroep van maakte om in laboratoria bacteriën te vertroetelen en succesvol met hun DNA te klooien.

Onlangs besloot ik om zelf ook weer wat actiever te worden op dat gebied. Omdat ik met mijn eeuwig borrelende en klierende darmen niet wéér  bij de dokter wilde komen zeuren besloot ik dat ik maar eens wat probiotica moest proberen. Die kun je kopen voor veel geld maar toevallig is er onlangs ook een leuk toverboek uitgegeven over fermentatie, en hoewel ik doorgaans vind dat aan andermans recepten van alles niet deugt leek dit me  echt een nuttig werk, vol basiskennis die ik kan gebruiken.

Inmiddels is er kefir in huis, er is yoghurt bereid en na een weekje kweken had ik ook een mooi zuurdesem waarmee al een aantal echt heel lekkere broden zijn gebakken.
Nu is het zo dat zuurdesem gevoerd moet worden als je het in leven wil houden, elke dag gaat er wat meel en wat water bij. Het brooddeeg mag uit ongeveer 15% desem bestaan, ik maak voor het bakken van een groot brood waar we twee dagen van eten 160 gram desem op. Dat houdt bij ons in dat het desem harder groeit dan dat het opgaat. Weggooien vind ik zonde dus ik besloot van het overtollige desem pannekoeken te bakken. Maar niet zomaar pannekoeken, als je een keer aan het fermenteren bent geslagen dan zie je overal mogelijkheden. Ik heb dus ’s morgens twee bananen aan stukjes in het beslag gedaan. Dat resulteerde in een vrolijk borrelend zurig beslag, de bananen fermenteerden er lustig op los. Ik maakte daarmee gisteren een heerlijk dessert maar het beslag was nog niet op, ik zette de pot tot de volgende dag in de koelkast opdat het bananendesemmengsel tot rust kwam en niet door zou gisten. Ook de pot met ‘oer’desem zette ik maar eens in de koelkast om hem te laten inslapen en zodoende te voorkomen dat ik elke dag pannekoeken  moet eten.

BramendesemVandaag dacht ik dat het leuk zou zijn om door het restantje pannekoekenbeslag ook nog een zakje ontdooide bramen uit de diepvries te mengen. De bramen bevatten waarschijnlijk ook nog wel wat natuurlijke gist, want het begon meteen weer lekker te borrelen. Het leek ineens ook wel erg veel beslag, terwijl het gisteren toch bijna op was.

En toen besefte ik dat ik de bramen niet bij het beslag had gegooid, maar in mijn zorgvuldig gekweekte desem waar ik zo trots op was. Er staat nu op het aanrecht een pot vol gistende smurrie waar ik niet mee verder durf te kweken. Weggooien en opnieuw beginnen?
Eerst nog maar even een bramenbrood bakken.

Geplaatst in drama, eten, huishouden, lekker | Tags: , | 15 reacties

Op de vlucht

In de dagen na een aanslag, nadat het stof is neergedaald en de eerste paniek geluwd volgt er altijd een periode van stilte. Mensen laten zich even niet zien, restaurants zijn matig gevuld, uitgaanders gaan niet uit, jongeren vertrekken naar hun ouders in binnen- en buitenland, bedrijven halen zelfs mensen terug, en als je pech hebt zit je dan helemaal in je eentje in die rare stad. Er is zelfs niemand meer die op de poes kan passen zodat je er zelf ook even vandoor kan gaan.

E blijft dapper op haar post, maar saai is het wel. Of er niet iemand even naar Brussel wil komen, appte ze.

Van R kreeg ik vanmiddag ook bericht: ze was al langer van plan om met haar vriendin met pasen naar ons toe te komen maar ze komen nog iets eerder, vanavond al om precies te zijn. “Om te vluchten voor die idiote Passion.”
Ja, sorry, wij houden daar niet van, gezeul met verlichte plastic kruizen en kitscherig theater, en tv-beelden van mensen die als ze een microfoon voor hun neus krijgen met door emotie brekende stem vertellen waarvoor zij het doen, wat het voor hen betekent…  Tenenkrommend. We hebben onze aversie tegen dergelijk spektakel er blijkbaar bij de kinderen ook stevig ingehamerd want ze moeten er geen van allen iets van hebben. Passie mag, maar dan van Bach. Zelf blazen, of lekker op de radio.

Ze zijn onderweg. Hier even een plaatje van station Amersfoort, een uurtje geleden. In de trein is het heerlijk rustig. Met E zal het wel skypen worden.

12874577_1271139669569903_233063464_o

 

Geplaatst in Brussel, drama, familie, leed, muziek, reizen | Tags: , , | 15 reacties

Er is wat gebeurd in Brussel

We dachten dat er eigenlijk niks veranderde in Brussel.  Militairen  op straat en in stations en andere openbare plekken, aan dat beeld is iedereen gewend (‘en ze zijn best lief, tenminste tegen mij’ schreef E onlangs), pantservoertuigen in de stad, mwah, daar kijkt niemand meer van op, soms zijn het er meer, soms zijn het er minder. Regelmatig zijn er huiszoekingen, af en toe wordt er eens iemand opgepakt, het hoort erbij en je went eraan. Soms mag je je huis niet uit, zoals een vriendin van E die eigenlijk naar de opening moest van een tentoonstelling waar ze aan meegewerkt had, maar op dat moment werd er net ene Abdeslam opgepakt bij haar in de straat. Jammer, volgende keer beter.
En ja, ook het gat voor de deur bij E zat er nog maar steeds. Week in week uit, er heeft in het begin eens een dag een politieagent naast gestaan, er zijn ook wel eens mensen in de kelder onder het gebouw aan het werk geweest, vermoedelijk vanwege het rioolprobleem, maar het gat bleef.

Maar vandaag is er toch iets veranderd. Vanmorgen, meer dan een maand nadat de stoep spontaan een halve meter inzakte, zijn er mannen gekomen van de gemeente en die hebben het gat gerepareerd. Terwijl elders in Brussel bommen ontploften, sirenes gierden, hele stukken stad werden afgegrendeld en iedereen gemaand werd binnen te blijven heeft men dit klusje even netjes geklaard. Het is toch een stad vol verrassingen.

Ondertussen is het nu wel weer een heksenketel daar. E heeft zich voor alle bekenden veilig gemeld op de sociale media. We hebben regelmatig contact via Facebook, dat is handig want de telefoonlijnen zijn overbelast. Ze is niet naar haar werk gegaan, dat is in het centrum waar niemand in mag, gelukkig, want ze zou daar alleen zijn vandaag en daar  had ze helemaal geen zin in. Voor vanavond had ze een uitnodiging voor “de mega-opening” van de ING-collectie maar die is ook afgeblazen, jammer want daar hebben ze altijd fantastische hapjes. Bij het vlakbij haar woning liggende plein Louise schijnt het helemaal vol te staan met militairen, en eigenlijk moet ze zelf binnen blijven maar ze meldde net dat ze toch ontsnapt is. Er blijven waarschijnlijk wat mensen slapen die niet naar huis kunnen, die hebben schone lakens nodig dus ze is met  een lading beddengoed naar het huis van een vriend.

Geplaatst in Brussel, drama, familie, nieuws | Tags: , , | 17 reacties

Wat is er toch loos in Brussel

Het contact met onze dochters vindt tegenwoordig voor een groot deel plaats via de chat / whatsapp. Dat gaat vaak met flarden, iemand roept iets, en op het moment dat je het leest is de andere partij alweer weg. Dat maakt het nog wel eens spannend, vooral als er rare dingen gebeuren en ik vind dat er behoorlijk wat rare dingen gebeuren.

Donderdagochtend las ik de volgende berichten van E:
18-2-2016 9:02 Er komt rioolwater van de bovenburen bij mij omhoog in de wc en douche
18-2-2016 9:13   ooh het wordt hoger en hoger

Om 9.52 stroomde het over. De huisbaas was gewaarschuwd en de loodgieter was gebeld maar die kon pas ’s middags komen. Op mijn vragen hoe het ermee stond hoorde ik niks meer, uren later:

18-2-2016 15:33 Ben net even thuis gaan kijken.
Het is gezakt dus ik heb schoongemaakt maar de blokkage moet nog verholpen worden
Ja sorry tlf leeg

18-2-2016 15:50 maar ik heb een handdoek meegenomen
hopelijk kan ik zo in de gallerie even douchen
maar die stank
omg
pis en poep op de grond van andere mensen

De loodgieter kon gelukkig de verstopping verhelpen. Dat was donderdag, en ik vraag me af wat hij precies gedaan heeft.
Vanmorgen was er weer een alarmkreet:

10:39 Ik geloof dat mijn huis instort

stoep emma

Er was iets aan het verzakken voor het huis. (Rechts naast gat het raam van E)
Huisbaas bellen, adviseerde P. Maar het is natuurlijk wel zondag, E mailde. Tot het te gek werd.

10:55 Heb de politie maar gebeld
11:28 Kijk het gaat niet onder mijn huis

stoep gat

Dat was een hele geruststelling, dat het gat niet onder haar huis ging. Maar toch, dit lijkt niet goed en  hier moest  ingegrepen worden.
Met het geruststellende idee dat de Belgische politie zou zorgen dat het goed kwam vertrok E naar een Italiaanse vriend om pannenkoeken te bakken. Niet klein te krijgen dat kind.

Hoe is het er nu mee, vroeg ik vanavond. Ik moest weer even op een reactie wachten, men zat waarschijnlijk nog aan de pannenkoeken, maar zojuist kwam er weer een foto binnen. Er is voortvarend opgetreden, probleem opgelost.
gat met hekHet is voorlopig lekker rustig voor het raam denk ik. Maar ik ben benieuwd naar het vervolg.

 

 

Geplaatst in avontuur, Brussel, drama, eng, familie, leed, vies | 25 reacties