Op afstand

Tegenwoordig doen wij ons best om buitenshuis mensen niet te dicht te naderen. We lopen niet meer hard in groepsverband en wandelen met grote bogen om mensen heen. Een merkwaardig verschijnsel: wandelaars wijken meters uit voor tegenliggers, hoe verder men uitwijkt hoe breder de glimlach van de tegenligger. Marsmannetjes zullen zich het hoofd breken over de aparte sociale omgangsvormen van de aardbewoners.

Hier, in de omgeving van Bierum , hoefden we niet vaak uit te wijken.

Helaas zullen we voorlopig ook niet dicht bij onze kinderen mogen komen. Ik ben nu echt zó blij dat we begin deze maand nog op kraambezoek zijn geweest bij onze oudste dochter, en dat we onze kleinzoon hebben kunnen vasthouden. Freiburg was de eerste Duitse stad waar echt een streng regime ging heersen, voorlopig zullen we er niet meer komen. Gelukkig stuurt ze dagelijks filmpjes van haar kindje, wij smullen ervan.
Gisteravond heeft ze op haar balkon meegezongen met Ode an die Freude. Er klonk ook een aandoenlijke saxofoon, en een bekwame euphonium, een paar kindertjes zongen en ook de buren, waarvan ze dat nooit verwacht had, zongen mee. Na afloop kwam er applaus van diverse kanten.

Van de middelste dochter kreeg ik een kantoorfilmpje, ze was de enige daar, het kantoor was verder leeg en stil. Buiten, op de Amersfoortse markt waren geen terrassen open maar er stonden tot onze verbazing wel bloemenkramen.

De jongste heeft het het zwaarste. Dat is een supersociaal wezen dat ook graag naar buiten gaat en nu zit ze min of meer gevangen op een kleine bovenwoning in de Amsterdamse jordaan. Door de muur heen hoort ze de buurvrouw heel akelig hoesten, die heeft ‘het’.
Maar ze werkt gewetensvol vanuit huis, heeft het eigenlijk heel druk. Net als haar huisgenote, om beurten mogen ze aan de skype. En als ze even wat energie kwijt moeten springen ze als een malle samen in een grote hoepel door de kamer, ook daar kreeg ik een filmpje van.

Als er toch geen filmpjes waren.

 

Dit bericht werd geplaatst in drama, Duitsland, eng, familie, mensen, nieuws, uitgaan en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Op afstand

  1. Irene zegt:

    Ja lang leve internet youtube skype facebook en ja, zelfs: weblogs!

  2. Voor dat soort vrolijkheid zijn de digitale media echt een uitkomst. Maar met digitaal contact alleen loop ik in geval van emotioneel wat ingewikkelder zaken toch al snel tegen bepaalde grenzen aan.
    Nou ja, zo lang we maar in beperkte mate af en toe een frisse neus mogen halen, dan is het te doen. Want ik moet er wel af en toe even uit kunnen. Lijkt me gruwelijk om min of meer opgesloten te zitten.
    Geniet van je filmpjes, aargh, laat maar komen, die houden altijd hun waarde. 🙂

  3. Bertie zegt:

    Internet vergoedt niet alles maar wel veel. Ik zou niet meer zonder kunnen.
    Jammer dat er ouderen zijn die er ‘niet aan’ willen maar ja, je kunt niets afdwingen.

  4. Sjoerd zegt:

    Inderdaad, vandaag was mijn kleindochter jarig. We mogen haar niet meer zien, voor mij en mijn vrouw is het risico te groot, en ze hadden geen feestje. Maar gelukkig wel een heel video gesprek met haar. Dat is dan wel weer fijn.

  5. Ria van Felius zegt:

    Gelukkig kunnen we nog naar buiten, ik zou er ook niet aan moeten denken opgesloten te zitten. Ik heb wel al een week hoofdpijn, maar volgens mij komt dat gewoon door al dat gedoe. Geniet maar fijn van al je filmpjes.

    • aargh zegt:

      Dat hoor ik van meer mensen. Ik kijk echt helemaal geen tv, ook geen toespraken of zo, en sinds kort verbied ik mezelf ook maar om steeds langs nieuwssites te zappen, de krant is genoeg. Anders krijg ik geheid ook hoofdpijn.

  6. Wat een geluk en heerlijk dat jullie de kersverse kleinzoon konden vasthouden. Ik denk dat je nu een beetje het gevoel herkent van grootouders waarvan de kleinkinderen aan de andere kant van de wereld wonen.
    Wel sneu voor jullie jongste in Amsterdam. Het is daar ook zo dichtbevolkt.
    Onze kinderen wonen ook in Amsterdam en mogen ook niet thuiskomen en dat missen we over en weer wel. Onze dochter zit daar in de zorg, dus die mag eruit. Onze zoon zit met vele huisgenoten op de campus en vermaakt zich vooralsnog wel.

    • aargh zegt:

      Ooit waren we zelf van die kinderen die aan het andere einde van de wereld woonden, toen onze tweede werd geboren. Geen skype toen, geen email, geen FaceTime, alleen hele dure korte telefoongesprekken en dunne luchtpostvelletjes. Dat is echt anders nu.
      Maar jij weet dus ook alles van verre kinderen in die grote stad. Het is maar een rare tijd, kleine dingen krijgen ineens veel betekenis. Mijn jongste dochter is vandaag met haar huisgenote een ijsje wezen halen, feest!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s