Zielen

Mormonen hebben in januari de ouders van Simon Wiesenthal gedoopt, zo bleek onlangs. Het Simon Wiesenthal instituut in Los Angeles heeft woedend gereageerd want het is tegen de afspraken om aan zielen van holocaustslachtoffers te komen. De verantwoordelijke mormoon heeft een reprimande gekregen, het zal niet meer gebeuren. Maar  met de zielen van mijn voorvaderen en -moederen mogen ze sollen wat ze willen.
Ik vind het allemaal een beetje morbide maar eigenlijk ook wel lachwekkend, het doet denken aan de handel in dode zielen  uit het vermakelijke boek van Nicolaj Gogol.
Mensen die genealoogisch onderzoek doen  komen onvermijdelijk op zeker moment bij de mormonen terecht want hun zielenarchief is enorm, beste kans dat je betbetbetovergrootmoeder er ongevraagd in is gestopt en door hen is gedoopt.

Nu vernam ik deze week via Harry dat je bij facebook ergens kunt aangeven dat je geen toestemming geeft voor het gebruik van je foto voor bijvoorbeeld reclamedoeleinden, ook bij eventuele facebookwijzigingen in de toekomst.  Ik heb dat aangeklikt want ik houd mijn hoofd graag voor mezelf. Nu zou ik eigenlijk ook wel graag willen dat er ergens zo’n knopje was voor je ziel. Niet dat ik denk dat mijn ziel na mijn dood nog ergens te vinden is hoor, maar ik houd dat graag ook zo.

Een vies en akelig verhaal

Er is veel onrecht in de wereld. Hans geeft daar zo zijn eigen uitleg aan: “Als ik niet van de rijken krijg dan neem ik van de armen”. De brokjes zijn op rantsoen want we zijn bang voor blessures als hij op schoot wil. Maar het werkt niet echt.

Vanmiddag kwam hij weer eens likkebaardend binnen na een wandelingetje. Hij ging tevreden op een krukje voor het raam zitten om langzaam in slaap te vallen terwijl hij naar de merel keek, tot we ineens de bekende klokkende geluiden hoorden. Ik was er net te laat bij, maar hij had keurig over het randje van de kruk gekotst. Op de grond lag een propje grijze prut.
Toen ik met een stukje keukenrol kwam om het op te vegen zag ik dat wat daar lag een complete muis moest zijn. Hij had hem blijkbaar haastig opgeschrokt, de kop en een stukje schouderpartij waren nog helemaal heel, oogjes, snorren, oortjes, alles zat er nog aan. Dat is toch anders dan wat ondefinieerbare harige brij.
Erg vind ik dat, eigenlijk zelfs een onvoorstelbaar drama. Doe je als muis alles wat je maar kunt om twee weken met siberische koude te overleven, al je kinderen zijn al bevroren en je neven en nichten ook, ruik je de  verlossende dooi in de lucht, komt er zo’n vuile dikzak voorbij om je even doormidden te bijten, in te slikken en uit te kotsen. Om misselijk van te worden toch!
Ik heb hem een goeie preek gegeven, hij nam niet de moeite om te reageren.

 

Laat het er niet bij zitten

Het winterse weer brengt natuurlijk weer een hoop overlast met zich mee. De groezelige rommel die op straat ligt  bezorgt een beschaafd mens rode vlekken in de nek en de ijsbrokken die van het dak af schuiven houden ons uit de slaap. Overdag moeten we verdragen dat er onafgebroken wordt gewauweld over het wel of niet doorgaan van schaatstochten en het leger veegt de meren schoon terwijl overal mensen aan huis gebonden zijn omdat ze de gladde stoepjes niet durven te betreden. Als gevolg van dichtgevroren sloten kan men dan weer wel  overal komen, met als gevolg dat sloffende opaatjes met joelende kleinkinderen zomaar achter je tuin langs lopen en hazen rennen gewoon rond het huis alsof we midden in de wildernis wonen.

De merels worden ook steeds irritanter, ze jagen alle hongerige kleine vogeltjes weg ook  al lusten ze zelf dat voer helemaal niet, een typisch staaltje van zinloze agressie en intimidatie.
Je zou verwachten  dat de politiek ondertussen toch wel iets had opgepikt van deze plagen die de hardwerkende Nederlander teisteren, maar nee hoor,   men houdt zich bezig met Griekenland. Alsof we hier zelf helemaal geen problemen hebben.  Onze winterrust interesseert de mensen in den Haag geen ene moer.

Maar we hoeven het er niet bij te laten zitten. Laat uw stem horen, hier kan het.

 

IJs en weder dienende

Nu zou ik eigenlijk nog van alles moeten vertellen over gisteren en eergisteren maar ik weet hoe dat gaat, ongeschreven stukjes blokkeren de weblogpijplijn en voor je het weet gebeurt hier weer drie weken niks. Het stukje van gisteren kan ik maar beter ongeschreven laten want vandaag was de hele dag was weer gevuld met andere belangwekkende zaken. Er moest onder andere geschaatst worden maar er moesten ook nog haastig schaatsen gekocht worden, en ingepakt en opgestuurd.

Dat zit zo. M, u weet wel, de dochter in Marburg, woont daar aan de Lahn. Dat is een prachtig riviertje dat zich elegant om de berg slingert waarop de oude peperkoekstad en het kasteel zijn gebouwd. Dat lieflijke riviertje wil in natte tijden nog wel eens buiten zijn oevers treden en dan verandert het in een enorme watervlakte. De voetpaden langs de oevers, de picknickweides, de parkeerplaatsen en zelfs de camping worden dan afgesloten en niemand mag er meer langs. Als alles is overstroomd is het een prachtig gezicht. En als het dan gaat vriezen dan is er ineens een gigantische ijsvloer, prachtig glad als je geluk hebt. Voor de mensa, die gelegen is naast het gebouw waarin M woont, vormen de  brede trappen naar de Lahn – waar ’s zomers studenten zitten, of verliefde paartjes, of concertbezoekers van de zomerfeesten  - ineens de mooiste opstapplek voor schaatsers die je je maar kunt wensen. Alleen, niemand schaatst. Schaatsen kun je daar ook niet kopen. Behalve dan  ijshockeyschaatsen voor op het overdekte baantje. Mensen lopen wel over het ijs, en ze glijden een beetje op hun schoenen.

M leed. Zij leed elke dag erger, naarmate de stroom berichten en ijsfoto’s uit Nederland zwol  keek zij met groter smart naar haar sprookjesachtige bevroren uitzicht.

Nu hebben wij hier in Groningen twee heel fijne instituten. Het ene is de Gezinsbode, daarin lees je alles wat van belang is voor Groningers. Het tweede is de Korenbeurs. Dat is een winkel die restpartijen spullen verkoopt (en die vroeger in de het voormalige korenbeursgebouw huisde). In de Gezinsbode van dinsdag zag ik dat de Korenbeurs voor een habbekrats noren verkocht.  Vanmorgen spoedde ik mij erheen en maatje 39 was er nog.

Thuis heb ik weer eens op heerlijk ouderwetse wijze van restmaterialen een stevige schaatsendoos in elkaar gevouwen en geplakt  en vanmiddag heb ik het pakket afgegeven bij een postagentschap. Nu wordt het spannend, gaan de schaatsen de weg naar Marburg sneller afleggen dan de dooi?

filerijden

Het weer was prachtig en het ijs was prachtig, dus al wat in Groningen schaatsen bezit was vandaag op het Paterswoldsemeer. En anders kwam men per fiets, slee, bolderkar of rolstoel. Nog nooit zo druk gezien, maar het was gezellig.
IJspret doet me altijd aan carnaval denken, niet alleen doordat er een soort massagekte heeft toegeslagen waarbij iedereen zowel deelnemer  als publiek is bij deze wonderlijke vertoning, ook omdat er werkelijk veel te zien is.

Meestal zat de camera veilig in het tasje want je moet altijd bedacht zijn op scheuren in het ijs, maar we zijn een paar keer even stil gaan staan om de bonte stoet te bekijken.

er zitten pleisters in

Het was voor ‘t eerst dit jaar, maar het voelde vertrouwd. En voor het eerst in mijn leven had ik totaal geen last van zwikkende enkels. Dankzij mijn looprondjes door het park denk ik zelf.

Een poging tot doorgronden van de oerknal.

Hoog tijd! Nadat ik mij hier voor het laatst vertoonde ben ik ook niet meer bij de waterberging geweest, terwijl daar ondertussen van alles gebeurde. Het water bevroor, er zou nu een mooie ijsvlakte moeten zijn, maar er kwam weer sneeuw en dus ziet alles er nu gewoon uit alsof de boel nooit overstroomd is.
Maar het was heerlijk weer om te wandelen en ik vond het een uitgelezen moment om P nu eens te laten uitleggen hoe het zit met die oerknal. Daar heeft hij namelijk net een boek over gelezen dus hij weet het, maar thuis is er dan altijd een radio die aan staat, of een krant die gelezen moet worden, of een poes die iets leuks doet. Hier was er geen ontsnapping mogelijk en ik besloot om heel goed te luisteren en alles te begrijpen. Alleen toen was daar weer die wonderlijke samenstand van onze Groninger kerktorens. Ze raken elkaar! Maximaal ingezoomd kon ik ze zo dichtbij halen dat ze ook voor u zichtbaar zijn.

“Maar eh, in  dat uitzettende heelal, dat ook nog steeds sneller uitzet,” meende ik intelligent te moeten vragen om te veinzen dat ik het verhaal nog kon volgen, “zouden daar in die ontstane ruimte ook nieuwe heelallen kunnen ontstaan?” Nee, dat kon niet volgens P, en toen begon hij over de snaartheorie die wel een leuke theorie is om mee te werken maar waar de meningen verder nogal over verdeeld zijn. En toen zag ik ineens een wandelaar in de oneindige leegte.
Die wandelaar was al op een kilometer afstand te herkennen, dat heb je gewoon met sommige wandelaars. Kijk zelf maar.

Ikzelf was goed vermomd met een enorme zonnebril en een muts over mijn anders tamelijk herkenbare haar. En, dat speelde zeker ook een rol, hij had de zon recht in het gezicht. Daarbij komt dan ook nog eens dat hij verwachtte  dat, als hij ons daar ooit tegen zou komen, dat wij dan uitgerust zouden zijn met identieke kleding en twee dezelfde fietsen mét fietstassen, daar had hij zich op voorbereid.
Wat hij hier zei te hopen gebeurde sneller dan verwacht.
Ik was natuurlijk wel totaal afgeleid. Nu moet ik morgen nog maar eens  met P naar het Paterswoldsemeer voor die snaartheorie. Er is daar een mooie baan geveegd werd mij verteld.

Rozig

Eigenlijk ben ik een mooiweerfietser maar de omstandigheden hebben mij de laatste dagen regen, hagel en strom ingedreven. En het was leuk, fietsen in de storm en door hoos- en hagelbuien heeft zijn charme, zeker als er een opmerklijk landschap is om doorheen te fietsen. Dat landschap is er, de ondergelopen onlanden en Peizer- dan wel Eeldermaden zijn de moeite waard. Ik wist niet eens dat dit grote gebied met natuurontwikkeling en waterberging ten zuidwesten van Groningen al zo ver klaar was dat je er ook aan de westelijke kant al doorheen kon fietsen en wandelen dus dat was een grote verrassing. Wat een rijkdom, heel veel prachtige natuur vlak bij huis.
Al dat moois wilde ik niet voor mijzelf en een paar webloglezers houden dus dit weekend ging ik samen met mijn P nog maar eens een rondje doen. Dat bezorgde me wel een probleem. De kans dat je Youp hier tegenkomt mag dan klein zijn, ik wil de gewone mensen die ik wèl tegenkom toch liever niet shockeren met een aanstootgevende verschijning. Een lullig rugzakje of een fleecemuts willen de gewone Groningers best door de vingers zien maar twee dezelfde fietsen en dan ook nog allebei een regenpak aan… en fietstassen!!! Je moet ook niet vergeten dat we daar best eens bekenden tegen zouden kunnen komen.
Ik heb dus maar gewoon mijn zomerjasje aangetrokken, en P zijn veel te warme winterjas.
Dat kon prima, ik heb het toch altijd warm en P zweet nooit zo erg. We zijn weliswaar drijfnat geworden van een hoosbui in de Onlanden maar de wind in de Eeldermaden heeft ons  daarna weer zo goed als droog geblazen.
Onze voorzorg is niet voor niets geweest,  we kwamen diverse bekenden tegen: één collega met vriendin, één excollega met gezin en één hardlopende buurman.

We zagen ook een heleboel smienten, u weet wel dat zijn die leuke beestjes die Henk Bleker wilde laten bejagen. Dat gaat mooi niet door en nu vieren ze een feestje in de ondergelopen maden. Hieronder ziet u er een paar, met die rooie koppies.

Thuis hebben we de snert opgemaakt die er nog stond, en de glühwein die over was van de kerstvakantie. Nu voelen we ons alsof we een dag aan het strand zijn geweest.