Uitersten

Gisteren ging de zon eindelijk ook eens schijnen in het noorden. De afgelopen week was het niet alleen grijs, koud en mistig, we moesten ook nog verdragen dat uit de rest van het land berichten kwamen over prachtig weer, de sociale media wemelden van de gouden herfstlandschappen.
Maandag hing hier nog een dichte mist, ik was blij dat ik de route naar de loods waar de kleren voor de welkomwinkel worden ingenomen en gesorteerd al eens gereden had want met de fiets dwalen door de mist op een industrieterrein is niet echt leuk.
Eenmaal binnen heb ik mij met een groep vrijwilligers dapper door een deeltje van de berg plastic zakken met kleren gewerkt, hier even een indruk van wat daar ligt.

IMG_0048

Je komt van alles tegen, bruikbaar en onbruikbaar, keurige gesorteerde kleding, gestreken en wel, maar ook zakken die je al van meters afstand tegemoet walmen. Vieze, kapotte en stinkende dingen verdwijnen meteen bij het afval, ongeschikte (bijv. zomer-) kleding gaat naar het leger des heils voor later. En dan moet je maten gaan inschatten, ik ben daar niet zo goed in. Er worden pakketten  samengesteld die de vluchtelingen met een voucher kunnen ophalen in de welkomwinkel.  Per pakket één broek, één onderlaagje en één trui of vest. Jassen en schoenen gaan apart, naar behoefte. Je hoopt maar dat de mensen die een pakketje krijgen met een niet passende broek in de uitgiftewinkel toch nog kunnen ruilen, het zweet breekt mij uit bij het idee dat mijn onkunde iemand een -toch al sober- pakket met onbruikbare spullen zou bezorgen.
Na verloop van tijd begon er natuurlijk van alles te kriebelen en ging mijn neus lopen, ik heb dat thuis ook al als ik kasten leeg haal en daar liggen toch behoorlijk schone spullen. Misschien zou ik een mondkapje moeten dragen.

Dinsdag had ik vrij en toen ging halverwege de ochtend zomaar de zon schijnen. Ik heb geen moment getreuzeld, meteen mijn hardloopkleren aangetrokken en de bus genomen naar Peizerwold. Vandaar was het een heerlijk tochtje in de zon door de  Onlanden naar huis terug. Onderweg, juist toen ik dorst begon te krijgen, passeerde ik een boerderij waar een grote korf met appeltjes langs het pad was gezet, voor de liefhebber. Daar wordt een mens vrolijk van, en ik was al heel vrolijk want de beschadigde voet is nu echt weer helemaal genezen, het lopen ging als vanzelf. Helaas had ik geen fototoestel bij me, daarom heb ik thuis nog maar even een zonnige foto gemaakt van onze stralende Japanse esdoorn. Net dat meisje van de Nachtwacht, vindt u niet?

IMG_0052

Straks weer naar de oude kleren, maar eerst nog even genieten van de gouden tuin vol vogeltjes.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in groningen, hardlopen, onlanden, tuin. Bookmark de permalink .

8 reacties op Uitersten

  1. riakristelijn zegt:

    Ohw gelukkig! En ook nog vrij, zodat je er lekker van kon genieten. Fijn is dat hè, met de bus een stukje weg en dan terug, ik doe dat ook af en toe. Wat een hop kleren en van die maten zou ik ook niet zo goed weten, zit er niet meestal nog een labeltje met de maat erop in denk ik dan, maar daar zullen jullie ook wel naar kijken.

    • aargh zegt:

      Soms zijn die merkjes eruit geknipt of onleesbaar geworden, soms moet je heel goed kijken omdat het hele kleine labeltjes/cijfertjes zijn (leesbril meenemen! goed dat je me eraan herinnert) maar er zijn soms ook maten die volgens een ander systeem werken, dan moet je maar een beetje inschatten.

  2. Thérèse zegt:

    Ach wat een ontmoedigende grote berg. Ik neem mijn petje voor je af, hoor! Wat zijn er toch rare mensen bij die een hoop oude, vieze kleren zo afleveren. Gelukkig kwam daar eindelijk de zon en kon jij lekker hardlopen. Hier zaten wij ook lang in de mist, hoor. Bah!
    Ik zou het ook heel moeilijk vinden die maten. In onze kringloop kennelijk ook, want daar hangen ze de boel maar op kleur, maar dat kunnen jullie in dit geval moeilijk doen.
    Ik hoop dat de zon nog een tijdje blijft, vooral voor die mensen (zoals wij) die hem pas later gekregen hebben.

  3. Irene zegt:

    Mij doet dat boompje denken aan Vermeers melkmeisje.

  4. sjoerd zegt:

    Een gelukkig mens, en wat wil je nog meer. Ook anderen gelukkig maken…

  5. Jetskefotografie zegt:

    Dapper hoor dat je meewerkt aan deze immense klus. Hebben jullie het wel gezellig met elkaar want dat lijkt me wel een voorwaarde.
    Fijn dat je de voet weer de oude is.

  6. Pingback: Het houdt je bezig | aargh

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s