Tovenaarsleerling

Waarom nou weer taart? Taart hoeft niet perse een reden te hebben, dat heeft deze ook niet maar een oorzaak heeft hij wel.
IMG_8749

Die moeten we zoeken een jaar of zes geleden, toen wij nog opgescheept zaten met een –vanaf de start mislukt- ecologisch gebied achter onze huizen, dat voor nogal wat onvrede in de buurt zorgde. Ik kocht toen een zeis om zelf enig onderhoud uit te kunnen voeren. Na enkele jaren hield het hele ecogebeuren op te bestaan en kregen we een gewone tuin, net als iedereen in de buurt. Er viel niets meer te zeisen en de zeis kwam bot en nutteloos aan de muur te hangen.

Dit voorjaar kreeg ik het aanbod om aan een workshop zeis ‘haren’ mee te doen, op kosten van mijn volkstuinvereniging. (Haren is het haarscherp maken van een zeis, met behulp van een hamer en een haaraambeeld of haarspit). Dat leek me lekker ambachtelijk dus ik deed mee, maar na die workshop voelde ik me wel verplicht om iets terug te doen voor de vereniging. Ik adopteerde een lap woeste grond langs de parkeerplaats bij de volkstuinen, waar een vreselijke invasieve exoot, de Japanse duizendknoop, al jaren lekker in het rond woekerde.

Begin april ging ik de duizendknoop voor het eerst te lijf. Het was een heidense klus, vooral omdat de verhoute stelen van vorig jaar er nog stonden, en ook omdat ik allemaal rommel tegenkwam waar je je goeie zeis niet mee wil vernielen: stenen, stoeptegels, stronken, dikke takken en lappen plastic die ooit waren neergelegd met het idee dat men de plaag daarmee zou kunnen onderdrukken. Ik had toen moeten inzien dat het een hopeloze onderneming is.

Tien dagen nadien kwam ik weer, het spul stond alweer meer dan kniehoog, maar het zeisen ging makkelijker omdat de rommel was opgeruimd. Wel ontdekte ik dat de duizendknoop veel verder doorgroeide dan ik eerst dacht, in de fietsenstalling, onder een oude keet, langs de sloot, overal kwam het op. Niet zeuren, zeisen!

De derde keer, weer een dag of tien later stond de duizendknoop vrolijk weer net zo hoog als voor de laatste zeisbeurt en ik ging hem net zo welgemoed te lijf . Deze keer besloot ik maar eens wat maaisel mee te nemen. IMG_8667Japanse duizendknoop is familie van rabarber, de jonge scheuten zijn eetbaar (wel even blad eraf en schillen!). Zuur zijn ze ook, er ging flink wat suiker door de moes. Zelfs toen was het nog erg zuur dus ik mengde het spul door smoothies en toetjes maar er was een pan vol, het moest groter aangepakt worden. Ik heb alles toen maar in één keer verwerkt in de ‘Pflaumenmus’ (een zwarte moes van gewelde gedroogde pruimen die ik in Duitsland leerde waarderen en die ik tegenwoordig zelf maak) zodat ik vervolgens niet meer zat met een pan vol zure japanse rabarber maar met vijf potten lichtzure pruimen-Japanse duizendknoopmoes. Vijf potten. Het is best lekker maar ik eet het niet de hele dag. Het bezoek vond het ook best lekker maar wilde ook graag kaas op brood.

Ik zocht een snelle oplossing. Taart! Je kunt bijna een hele pot moes kwijt in een taart, dat schiet lekker op. De combinatie met kruimeldeeg is heel smakelijk, maar eerlijk gezegd vult het geheel nogal. Ik denk dus dat ik de rest van de taart maar even in stukken snijd en invries.

Vrijdag moet ik weer zeisen. De Japanse duizendknoop duikt de laatste tijd regelmatig in mijn dromen op, ik ben bang dat ik de boel voorlopig nog niet onder controle heb. Voor de lezer een dringend advies: koop nooit een zeis!

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in ecologische zone, eten, ik ben, leed, lekker, volkstuin en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

26 reacties op Tovenaarsleerling

  1. L zegt:

    Taart? Is dat niet eerder een kruimelvlaai?

  2. riakristelijn zegt:

    Oj jeetje ik heb pas een stek geplant, die haal ikmmaar weer weg als ik dit zo lees…

    • aargh zegt:

      Japanse Duizendknoop? O jee ja Ria, snel uittrekken! Ik heb gezien, op een plek waar gegraven wordt, hoe het meters(!) diep wortelt, polsdikke wortels die voor jaren energie leveren aan nieuwe uitlopers. Brrr. dat spul moest echt verboden worden! Het heeft ook geen enkele ecologische waarde, er wonen geen beestjes in.

  3. Thérèse zegt:

    De taart ziet er heerlijk uit, maar… wat er aan vooraf ging. Dat je de moed er nog steeds inhoudt, dat alleen al bewonder ik in hoge mate, te meer dat het spul weer ontzettend snel terugkomt. Wij hadden ook zo iets in wat tuinen geleden; verder zeg ik maar niks. Alleen nog dat je een dappere meid bent, hoor!!!

  4. P zegt:

    Wiki: Door de EPPO, de European and Mediterranean Plant Protection Organization met als lid nagenoeg alle landen uit Europa en rond de Middellandse zee, wordt sterk aangeraden om maatregelen te treffen om verdere introductie en verspreiding te voorkomen en ongewenste populaties te beheren door publiciteit, beperkingen op de verkoop en aanplant en door verdelging.

    DUS taart eten allamaal!

  5. groninganus zegt:

    Ik zou misschien ook wel een puntje lusten…:-)

  6. Rob Alberts zegt:

    Eerder las ik iets over varkens die ingezet worden tegen deze exoot.
    Zeisen heb ik nooit echt geleerd, haren al helemaal niet.
    Wel heb ik een prachtig geschreven boekje over maaien en zeisen.
    Ik bewonder de mensen die nog echt met een zeis om kunnen gaan.
    Ik ben nooit verder gekomen dan met een kapzeis slootkanten uitmaaien of de distels uit een weiland weghalen.
    In mijn voortuin staat al jaren een rabarber.
    Maar alleen voor de sier en de bloemen.

    Zonnige groet,

    • aargh zegt:

      De Bonte Bentheimers van Renkum, ik ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken. Je kunt helaas niet overal varkens laten lopen. Duizendknoop maaien is niet moeilijk hoor, het is heel bros.

  7. riakristelijn zegt:

    Het is een oosterse karmozijnbes die ik heb ik heb het even nagekeken. Ik vond het blad er wel op lijken. Maar die kan ik laten staan?

  8. Zeisen, ik had het idee dat je meteen een nieuw werkwoord had bedacht. Volgens mij komt het nog niet in het woordenboek voor. Er is wel een YouTube filmpje met dat werkwoord.
    Week in week uit dezelfde taart dat komt je ook de neus uit, evenals de duizendknoop. De toevoeging “duizend” had jou al opmerkzaam moeten maken.
    Spuiten is vast geen alternatief. 😉

    • aargh zegt:

      Inderdaad, gif geeft narigheid. Het is overigens niet zo dat dat spul van Bayer een tovermiddel is, ook na spuiten komt de plant gewoon weer op. Op een groot stuk grond waar je heel precies moet werken omdat er ook andere planten groeien is het bovendien zeker geen snel en eenvoudig werkje. Laat mij dan maar lekker zeisen 😉

  9. sjoerd zegt:

    Ik heb een zeis en een cursus hameren gevolgd om hem scherp te houden, maar ik ben door schade en een aantal konijnen tot de ontdekking gekomen dat er ook nog andere bestrijdingsmiddelen zijn die veel effectiever blijken uit te pakken…

    • Rob Alberts zegt:

      Een geit aan een ketting wordt in Boskoop gebruikt om de slootkanten kort en schoon te houden.
      Als student werden wij indertijd vergeleken met de geiten.
      Om de planten bij naam te leren plukte wij van alles een takje, blaadje en bloempje.
      Gaiten werden wij genoemd.
      De opleiding is verhuisd naar elders.
      De studenten gaiten zijn nu ook elders aan het werk.

      Maar de echte Boskoopse geit blijft het kort houden van de slootkanten gewoon doen.
      Alleen als ik langs de Weespertrekvaart fiets komen deze nostalgische herinneringen soms weer boven.

      Regenachtige groet,

  10. Soms …, heel soms zou je in bepaalde situaties willen dat je nog zonder gewetensbezwaren Roundup kon gebruiken. Maar ik heb bewondering voor jouw volhardendheid!

  11. Irene zegt:

    En het is niet het soort plant dat door geregeld maaien nog weelderiger gaat groeien, als een soort hydra op het land? Voor elke kop die je afhakt komen er negen in de plaats? Niet dat ik je wil ontmoedigen maar wat je zegt over polsdikke wortels …

    • aargh zegt:

      Uitputten is het devies. Dat kan heel lang duren. Negen koppen is op zich wel prima, des te eerder zijn die wortels leeggetrokken. Bij mijn eigen volkstuin stond vijf jaar geleden een bosje JD, nu komen er jaarlijks nog een paar sprietjes op, ik zie ze meteen en ruk ze uit. Men zegt dat maaisel zelfs weer vast kan groeien, nooit gezien maar ik neem het zekere voor het onzekere dus ik gooi het niet op de composthoop maar laat het uitdrogen op de stoep, en dan gaat het in de grijze bak. Bij dat grote perceel kan ik dat niet doen, maar hoe dan ook, als je niets doet wordt het erger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s