Pasen in Freiburg

Het is een voorrecht om een dochter te hebben die in een perfect vakantiegebied woont. Freiburg is een leuke stad en de omgeving is prachtig. Daarbij woont ze op de eerste verdieping van een villa aan de rand van de stad, je loopt er zo de heuvels en het bos in.
De tuinen in de buurt zijn groen en boomrijk, en op dit moment bloeien er overal forsythia’s en magnolia’s en de grasveldjes zijn er bespikkeld met primula’s. We konden daar dus vanuit huis meteen mooi wandelen en dat hebben we ook gedaan, door bos waarvan de bodem bedekt was  met enorme tapijten van anemonen.freiburg sneeuw_128 De eerste dag hadden we bij zo’n wandeling in de buurt al over sneeuw gelopen dus we waren niet verbaasd om iets verderop bij de hogere Feldberg ook sneeuw aan te treffen. Op de rit erheen bleek zelfs dat er die nacht nog sneeuw was gevallen, we zagen een witte waas op de bomen. Eenmaal boven kwamen we tot onze verbazing zelfs in een heus skigebied terecht. Volle pistes, liften en alles wat erbij hoort, en natuurlijk een uitpuilende parkeerplaats want het was prachtig weer en eerste paasdag.
We liepen snel langs de drukte op zoek naar het wandelpad naar een meertje. dat slingerpaadje was redelijk veel belopen, maar na het (ijs)meertje werd het stil en de voetafdrukken werden minder. En ineens liepen we Narnia binnen. freiburg sneeuw_123Een pad was al snel niet meer te zien. Dankzij de telefoon met gps konden we nog een tijd lang vinden waar het zou moeten lopen.freiburg sneeuw_125O en ik vergat het bijna: de dieren in Narnia zijn heel anders als dan die bij ons. Ze spreken en verrichten heldendaden. We dachten even dat we de beroemde muis Reechipeep zagen hollen op het paadje, maar dat kan natuurlijk niet want die is allang dood. Deze had ook geen zwaard, maar dat maakt hem nog dapperder. Hij kwam zonder vrees de reuzenvoet bekijken die daar over zijn paadje stampte.freiburg sneeuw_120En hij klom er zelfs bovenop voor inspectie. freiburg sneeuw_121Achteraf heb ik spijt dat we niet even met hem onze lunch hebben gedeeld, maar het was gewoon geen plek om te gaan zitten eten. We moesten nog een eind dus we namen afscheid en gingen door.
Na een tijd was de telefoon van M leeg, toen hadden we totaal geen idee meer waar het pad liep.

freiburg sneeuw_126In dat soort gevallen ga je automatisch  meer omhoog dan omlaag, om te voorkomen dat je teveel afdaalt en dan later het hele stuk weer moet klimmen. freiburg sneeuw_127En uiteindelijk klim je natuurlijk teveel. Tot onze verbazing kwamen we bijna bovenaan bij de hoogste piste het bos uit. Normaal verfoei ik het hele skigebeuren maar deze keer was ik echt blij dat ik ineens een paal zag waar een gondeltje langs schoof. We konden eenvoudig langs de rand van de piste afdalen, terug de gewone wereld in.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in avontuur, Duitsland, natuur, reizen, vakantie. Bookmark de permalink .

17 reacties op Pasen in Freiburg

  1. Hendrika zegt:

    Wow, was je op wintersport. Hoge bergen heb je daar! Poeh, vermoeiend wandelen.

  2. sjoerd zegt:

    Je zou zomaar verdwalen daar in Freiburg… Dan hadden we dit relaas nooit kunnen aanschouwen.

  3. Rob Alberts zegt:

    Pracht reportage!
    Wandelvriendelijke groet,

  4. riakristelijn zegt:

    Ooh wat spannend! Ik ben bij muizen altijd bang dat ze in mijn broekspijp kruipen, maar jij niet dus. Kon je niet gewoon in dat gondeltje gaan zitten? Nee zeker 😉

    • aargh zegt:

      Nee, dat kon niet, te hoog.
      Het was niet mijn broekspijp hoor, maar die van P. En de muis klom er inderdaad nog een stukje in, aan de buitenkant wel te verstaan. Waarschijnlijk ruikt P erg lekker 😉

  5. riakristelijn zegt:

    Grappig. Mooie foto,s ook trouwens, had je je nieuwe toestel mee?

    • aargh zegt:

      Dank je Ria. En nee, ik vind dat voor gewoon lekker wandelen teveel gesleep. Dit is ons oude piepkleine (kan in jaszak) maar heel behoorlijke toestelletje.

  6. Wat een onverwacht paasavontuur! En wat een leuke ontmoeting met dat muisje. 🙂

  7. Jetskefotografie zegt:

    Grappig gezicht met dat muisje. Hebben jullie haar Angela genoemd?
    Best wel eng als je de weg niet meer weet. Best steile hellingen. De foto met het zonlicht op de besneeuwde helling is ook heel mooi.

  8. groninganus zegt:

    Volgende keer eerst met dat gondeltje omhoog en dan omlaag wandelen: dat scheelt een boel moeite! 🙂

    • aargh zegt:

      Het was niet de bedoeling hoor, om op gondeltjeshoogte te komen, we waren bergaf begonnen omdat daar dat leuke meertje lag. Op de wandelkaart stond al die sneeuw niet ingetekend, daar liepen keurige paadjes 😉

  9. Wildcard zegt:

    Super om te lezen en kei schattig da muizeke 🙂

  10. Margo zegt:

    Wat een schattig muisje! Hij dacht in dat winterse landschap vast iets eetbaars gevinden te hebben, een reuze grote eikel of zo. (Niet vervelend bedoeld hoor!) 🙂

  11. Thérèse zegt:

    Oei oei wat een avontuur. Waren jullie niet een beetje bang?? Ja, het schattigst is natuurlijk dat muisje. En hij poseert zo mooi voor de camera. Wonderlijk hoor!
    En wat zijn de anemonen mooi, voor al die sneeuw opeens kwam.

  12. maria zegt:

    Gelukkig geen kwaadaardige ijsheks, nog een eenzame lantaarn gezien?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s