Uiteindelijk went het

Kinderen vliegen dus uit. Dat hoort zo en dat is goed zo. Niets vervelender dan twintigers die blijven plakken of ouders die niet kunnen loslaten. Maar wat mij betreft zouden ze best een kilometer of honderd verderop mogen neerstrijken voor een eigen nest. Zodat je elkaar niet voor de voeten loopt maar elkaar nog wel af en toe even kunt zien. Maar zo lopen de dingen dan weer niet.
Ik moet eigenlijk dankbaar zijn dat ze op heel acceptabele plaatsen willen wonen, geen van drieën moest zonodig vanwege ambities of idealen naar een land vol enge ziektes, burgeroorlog of godsdienstwaanzin. Steeds zijn het leuke steden waar je als toerist best een tijdje wil rondhangen.  Zonder een daar verblijvende dochter was ik waarschijnlijk nooit in Oxford geweest, of in Marburg, toch erg leuke steden.
Nu de oudste sinds een maand wéér verder weg woont verzoen ik me er maar mee met de gedachte dat een weekje  Freiburg ook best aardig is, ze stuurde al wervende foto’s van  herfstige heuvellandschappen en wijngaarden.10717841_10205211036260023_683244149_n Maar nou is de jongste sinds vorige week dus ook de grens over. Niet heel erg ver, maar toch, vanuit Groningen was Utrecht nabij genoeg voor een kort bezoekje, Groningen – Gent is echt wat anders.
Ons bereiken nu af en toe berichten van kleine rampjes. De poes had op het dekbed gepiest en er was nog geen wasmachine, E had een spiegel boven de wastafel bevestigd met speciaal tape maar de spiegel kwam dezelfde dag nog naar beneden en maakte daarbij een barst in de gloednieuwe designwastafel waar de verhuurder zo trots op was. De pannen doen het niet op de inductiekookplaten en geschikte nieuwe pannen zijn duur. Alles is daar duur.
Als ze om de hoek woonde waren we natuurlijk allang even langs gekomen voor reddende ingrepen. Maar nu moeten we machteloos de verslagen van de rampzaligheden lezen. Nou ja, iets kun je altijd nog wel doen. Koop eerst maar eens een goede pan, heb ik geschreven, en zeg maar wat hij gekost heeft. Je blijft toch ouder. En ik zit al te denken aan een weekendje Gent in november.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in de jeugd van tegenwoordig, familie, reizen, vakantie. Bookmark de permalink .

19 reacties op Uiteindelijk went het

  1. riakristelijn zegt:

    Oh ja, dat is inderdaad een hele reis, maar Gent is ook wel weer leuk geloof ik hoor, het is al een tijd geleden dat ik er eens was en weer eens wat anders dan Duitsland, al klinkt dat landschap ook erg aanlokkelijk. Je kunt alleen maar aanhoren en een beetje advies geven, maar dat is vaak ook al genoeg 😉

  2. fialas zegt:

    weet de verhuurder het al? ik snap nu ineens waarom verhuurders een borg vragenh.

  3. groninganus zegt:

    Gentse feesten, en dan Walter de Buck zien: http://youtu.be/WfK8cgYk1BI

  4. sjoerd zegt:

    Het blijven je kinderen, wat ze ook uitspoken…

  5. Wij vinden het prima dat de kinderen in Leeuwarden zijn neergestreken. 30 km is net een fijne afstand, het is te ver om wat al te vaak als oppasopa en -oma te dienen, maar wel dicht genoeg bij wanneer er echt iets aan de hand is.

  6. Jetskefotografie zegt:

    Je voedt ze op tot zelfstandigheid, maar te zelfstandig is ook weer overdreven. Een donatie voor een nieuwe pan is altijd welkom lijkt me. En je blijft voorlopig met ze mee wandelen en met een beetje geluk wandelen ze straks met jullie mee…

  7. Laurent zegt:

    Ze hebben wel goede smaak qua steden inderdaad, Gent is ook bepaald niet te versmaden, Er zal er een naar Essen of Lille verhuizen of zo…

  8. Thérèse zegt:

    Het zal best wel wennen -dat zal wel moeten trouwens- maar je mist ze toch wel, begrijp ik. Ga er maar gauw een keer naar toe. Naar Gent en naar Freiburg. En als ik vragen mag, waar is dochter nr. 3 gaan wonen?

  9. Emigrant zegt:

    Freiburg is een heerlijke stad. Het kan natuurlijk niet tippen aan Oxford, maar zeker aan Marburg en Gent. Het heeft een warm klimaat. Op de toren van de Münsterkirche kun je je alpinistische neigingen uitleven. Bovendien kun je met de tram een eindje de stad uitrijden en dan met een kabelbaantje — of was het een stoeltjeslift? — naar boven en dan sta je op 1000 meter hoogte.
    De stad is echter niet zonder gevaren. Er lopen open watergeulen doorheen; mij overkwam het een kwartier na aankomst dat ik even niet oplette en daarin stapte.

  10. aargh zegt:

    Met de macht heb ik geen contact gehad, wel herinner ik mij een fiets in de boom, maar het tuintje van dat studentenhuis was vast niet representatief. Wel een prachtig park op de heuvel daar vlakbij, met een mooi uitzicht op de stad. En ’s morgens vroeg sluipende vossen in de buurtuinen. En een lieflijk Theemsje met leuke bootjes in en buiten de stad.

  11. Margo zegt:

    Mijn dochters wonen op 30-35 km afstand en dat is prima. Maar nu komt er een kleinkind aan en is het misschien toch wat ver! Gelukkig werkt die dochter in onze stad en kan ze voor ze aan het werk gaat haar kind, (indien nodig-niet standaard!) bij ons droppen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s