Ik ben een doodgraver

Als ik bij mijn moeder op bezoek kom dan kan ik er donder op zeggen dat er een of andere merkwaardige klus of gebeurtenis op mij wacht. Deze keer ging het ging om het delven van een graf.

Ik had aan het einde van de ochtend een rondje hardgelopen (Gronsveld -Rijckholt, via de heuvels noordoostwaarts – Cadier en Keer en vandaar terug naar Gronsveld) en stapte juist onder de douche vandaan toen ik beneden zachte mannenstemmen hoorde. Uit raam kijkend zag ik hoe een zwarte labrador in een met kleden gevoerde plastic bak achter het huis werd gedragen en op de stoep neergezet.
De eigenaar van de labrador had er nogal mee gezeten, de hond bij de dierenarts laten wilde hij niet, cremeren was toch een heel bedrag, een tuin had hij niet en in het bos begraven mag niet. Mijn moeder schoot te hulp, het is niet de eerste keer dat het stoffelijk overschot van een bevriende hond in haar tuin belandt, er ligt van alles. Ook nog een hele hoop poezen, de oogst van vijfenveertig jaar dierenliefde ligt daar tot stof weer te keren.

We weten allemaal wel hoe het is om een huisdier te verliezen, het gaat je niet in je kouwe kleren zitten en dat was ook nu het geval, de hond had vijftien jaar het leven van haar baas gedeeld en ze was dus een dierbaar familielid geworden. Er vloeide een traantje, er werd geknuffeld, er volgde een verslag van hoe het allemaal gegaan was en toen kwamen de heren binnen om een versterking te gebruiken.

En nog wat te praten.
De zon stond al aardig laag toen de baas van de hond opstond om maar eens wat te graven. De exacte positie werd besproken, de richting waarin het dier moest liggen, de diepte en nog zo wat belangrijke zaken. En toen werd er dan toch geschept. Na verloop van tijd ging ik even kijken,  de kuil was nog niet al te diep, er werd weer overlegd want er was een flinke steen gevonden. Zou dat een gewone steen zijn, of lag hier misschien al een overleden dier? Ik zag de zon al verder zakken en ging maar naar binnen om mijn wandelschoenen aan trekken en tuinhandschoenen te zoeken. Als ervaren volkstuinder kan ik vaag gehannes met een schep niet aanzien.  Ik heb de steen opgewipt en losgetrokken. Het was een heel gewone steen. Daarop heb ik maar aangeboden om de graver even af te lossen (de vriend die voor morele steun was meegekomen kon niet helpen vanwege een slechte rug).
Er was nog een andere hindernis, in de grond lag een groot stuk metaalgaas, dat kwam er bij stukjes en beetjes uit. Nadat ik een stuk gegraven had kwam de man om het af te maken, het was tenslotte zijn hond en het graven deed hem goed.
IMG_5507
Met z’n drieën hebben we de hond op haar kleedje naar het graf gedragen en er voorzichtig in laten glijden. Er volgde nog even een momentje van afscheid, en daarna moest de hele berg grond weer terug. We hebben er nog  flink op staan stampen om de grond aan te drukken, je weet maar niet wat er daar ‘s nachts allemaal rondsluipt. Achterin de tuin lagen toevallig nog wat grindtegels die goed gebruikt konden worden om het graf af te dekken. Toen  dat gebeurd was legde de man als finishing touch een houten kruisje op de stenen. Hij had dat daar in de bosjes gevonden en was in de veronderstelling dat mijn moeder het voor hem had klaargelegd maar dat was niet zo. Vermoedelijk heeft iemand anders het ooit voor een ander dier neergelegd maar dat maakt niet uit, het stond wel chique op die stenen. Vooral nadat mijn moeder er nog een lichtje bij had gezet want dat had ze wel speciaal voor de gelegenheid aangestoken.
Toen dat allemaal was gedaan was het zo goed als donker. Er werd nagepraat en zuurkool gegeten, met witte wijn erbij en vla toe. Om een uur of elf zijn de heren voor hun vertrek nog even wezen kijken bij het graf. Het lichtje brandde nog.
Toen ik de volgende middag zelf vertrok brandde het nog steeds , ik heb het eens opgezocht, die dingen schijnen soms wel een brandduur van 60 uur te hebben.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in drama, familie, hardlopen, ik ben, leed, liefde, mensen, natuur. Bookmark de permalink .

11 reacties op Ik ben een doodgraver

  1. Jetskefotografie zegt:

    Dat moet toch wel een goed gevoel geven om je zo nuttig te maken.
    Voor zover het mogelijk is, is het een mooi graf geworden.
    Dat zijn speciale graflichtjes, die branden lang.
    Lief gebaar van je moeder.

  2. Mies zegt:

    Mooi..en een waardig afscheid!

  3. Het is een indrukwekkend graf zo hoor, dat hebben jullie mooi gefikst zo.

  4. Thérèse zegt:

    Ze boffen wel, die mannen, met zo’n doortastend iemand als jij. Misschien waren ze, in diep verdriet natuurlijk, nog wel een hele tijd bezig geweest. Aargh als grafdelver, wat een dappere vrouw allemaal niet kan.

  5. Heel mooi, aargh, in alle opzichten!

  6. lien zegt:

    Bijzonder, lief, mooi, ontroerend.

  7. sjoerd zegt:

    Ach een mooi gebaar vind ik dat, maar om nou de hele tuin vol met lijken te hebben liggen gaat me toch wat te ver…

  8. Yakyak zegt:

    Verder dan een vogelgrafje ben ik nooit gekomen. Vogeltje dat helemaal in tact in de tuin lag, dat kan ik dan dus niet in de vuilnisbak gooien. Steentje erop, zodat ik zie dat ik daar geen blaadjes moet begraven.
    Ik laat wel de as terugkomen van mijn gecremeerde katten, anders wordt dat op zee uitgestrooid, katten, op zee!

  9. Margo zegt:

    Mooi verhaal, lief van je moeder.

  10. Irene zegt:

    Iets heel anders: dat klinkt als een respectabel rondje hardlopen. Hoever is dat en hoe lang doe je erover?

    • aargh zegt:

      Dit rondje was toevallig precies tien kilometer, mijn favoriete afstand. In Groningen loop ik dat ruim binnen het uur, maar ik moest nu drie keer vanuit het maasdal het plateau op en af waaronder één keer helemaal naar boven via trappen, er zaten glibberige steile afdalingen bij (van boom tot boom glibberen), op sommige plaatsen hebben ATB’ers de holle paden zodanig kapot gereden dat ik eruit moest klimmen en door het bos of weiland lopen. Onvervalst trailwerk dus en het tempo was behoorlijk recreatief wegens herstellende knie dus ik zat op 1 uur 10 min, een all time maximum 🙂 Maar het is echt een schitterende route en voor hardlopers uit Groningen is het net een pretpark.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s