Ik ben een inbreker

Dieven en oplichters, diep in ons hart zijn velen van ons dat.  Het zit denk ik toch wel in de genen, pak wat je pakken kan want je weet maar niet hoe lang je moet wachten op de volgende gelegenheid. Niemand kijkt er raar van op als je met wat kunstjes je belastingafdracht wat verlaagt, al of niet geholpen door een deskundige.
Ik ben geen administratieve sjoemelaar, maar die sjoemeldrang heb ik wel, bij mij uit zich dat meer in het ambachtelijke werk. Als kind verwisselden mijn zus en ik pasfoto’s op ns-tienertoerkaarten (die zaten vast met nietjes) en trokken we de stempels na met sap van bessen van de juiste kleur uit de tuin. Zo konden we om en om op één kaart reizen. Ook oefende ik onbewust mijn vaardigheden als inbreker: ik verliet het huis graag via een slaapkamerraam en het kolenhok aan de achterzijde, en  in de speeltuin kroop ik voor op de ‘grote’ glijbaan door via de spijlen naar boven te klimmen in plaats van over de trap.
Nu doe ik zulke dingen niet meer maar als er ergens iets afgesloten is dan scan ik automatisch de omgeving op mogelijkheden. Is het bijvoorbeeld mogelijk om vanaf je hotelkamer op het balkon van de onderburen te komen? Kun je staand op de camping-wc over het muurtje in het naastgelegen toilet klimmen? Ik kan er niks aan doen, het gaat vanzelf. Het volkstuincomplex is tegenwoordig in de winter afgesloten voor niet-leden, en ik ben lid dus ik heb gewoon een sleutel maar ik heb allang bedacht dat je ook gewoon vanaf het natuurmonumententerreintje dwars door de sloot in mijn tuin kunt komen. Wat is nou helemaal een sloot.

Inbreken is ons altijd goed afgegaan en anderen maakten daar graag gebruik van. Onze buren bijvoorbeeld, als ze weer eens zonder sleutel voor hun eigen huis stonden, dan mocht een van  ons op het balkon klimmen waar meestal de deur op het haakje stond. Als die deur gesloten was kwam mijn jongste broertje in actie, die kon  met zijn handen door de brievenbus naar de paraplubak reiken en dan met een paraplu de deur ontgrendelen.
Ooit heb ik zelf zonder sleutel voor mijn huis gestaan, met een baby nog wel. Toen heb ik een agent bij de wijkpost om de hoek gevraagd om in te breken hetgeen hij heel handig deed met een metalen staaf, ook via de brievenbus. Dat heb ik met bewondering  staan bekijken, de ene inbreker weet het werk van de andere te waarderen. Hij vond het zelf ook duidelijk een leuk klusje maar de chocolaatjes die ik hem wilde geven weigerde hij beslist.

Ik denk hier nu ineens aan vanwege die villa in Bilthoven. Schokkend nieuws, maar het brengt herinneringen boven. Ik heb in dat buurtje ook nog eens in een villa ingebroken, via een wc-raampje, en niet eens op verzoek. Ik had verwacht iemand thuis te treffen en had zelf geen sleutel maar wilde toch erg graag naar binnen en gaan slapen. Vlakbij het wc-raampje was een hek waar ik op kon klimmen. Ik weet nog dat ik dacht: “als mijn hoofd erdoor past dan kan ik erin”. Ik geloof dat die wet eigenlijk alleen opgaat voor katten maar in dit geval werkte het, mijn hoofd paste en de rest van mij kwam er ook in en ik ging lekker slapen. De volgende dag kreeg ik een fikse preek van de studente die beneden woonde, ze had zich wel dood kunnen schrikken.
Het is al 38 jaar geleden maar als de nood aan de man zou komen, ik weet het niet, misschien zou ik het weer doen, er worden alleen niet veel huizen met openslaande wc-raampjes meer gebouwd.

Over die villa heb ik nog wel wat aardige verhalen, als u die wil horen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in avontuur, familie, vroeger. Bookmark de permalink .

14 reacties op Ik ben een inbreker

  1. fialas zegt:

    dat zit soms in de familie….G. heeft ooit bij mij ingebroken door met een ontstoppingskabel door het katteluikje de sleutel te pakken te krijgen.Hij heeft intussen een zoontje dat over dezelfde vaardigheden beschikt.

  2. Nu nog een mooi bijpassend Zorromasker!

  3. Margo zegt:

    Helaas heb ik alleen ervaringen met ongewenste inbrekers in mijn huis/auto/tas.
    Wat beleefde jij in die villa in Bilthoven? Studeerde je in die omgeving?

  4. Jetskefotografie zegt:

    Je klinkt als een kwajongen in plaats van een nette vijftiger.
    Niet proberen hoor, want dat van het hoofd en de rest gaat nu niet meer op. 😉

  5. sjoerd zegt:

    Haha, veel komt me op een andere wijze bekend voor.

  6. Gelukkig nog nooit met inbrekers te maken gehad. En dat van dat hoofd vind ik erg knap hahaha. Vertel maar hoor, al heb ik het nieuws over de villa gemist geloof ik.

  7. groninganus zegt:

    Deel 2 gaat over je avonturen met Age M.? 🙂

    De aardige verhalen over die villa wil ik uiteraard volgaarne horen!

  8. Bij ons ouderlijk huis had ik een stuk ijzerdraad, waarmee de voordeur via de brievenbus vrij makkelijk te openen was als je daarvan eenmaal de slag te pakken had. Op die manier heb ik nog wel eens een buurvrouw zonder sleutel blij kunnen maken. Ook het beklimmen van het balkon ging me indertijd goed af, dat was een gave in- en uitgang in de nachtelijke uren.
    Ik ben benieuwd naar je verhalen over die villa.

  9. Ruud zegt:

    Ja, jij was behoorlijk lenig. Was dat niet die villa waarvan de eigenaresse/verhuurster die er zelf naast woonde zo gek was als een deur?

  10. Pingback: Op stap met een verouderde kaart | aargh

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s