krullen

Dat Groningen de leukste stad was wisten jullie al he, het stond deze week weer eens in de krant dat wij hier heel gelukkig zijn. Maar het is eigenlijk niet de stad, een stad is ook maar dood, het komt gewoon door de Groningers.  Pas weer zo’n leuke ontmoeting gehad in de stad:

Toen ik van trombone-les kwam deed ik de AH bij de Vismarkt even aan om aardappels te kopen. Terwijl ik met mijn fiets een plekje zocht om te parkeren viel mij, tussen al de andere mensen die daar liepen, een vrouw op die er vrolijk uitzag. Ze droeg een kleurige tuniek en had een kapsel van blonde krulletjes. Veel blonde krulletjes. Wel heel erg veel blonde krulletjes.

Ik zou wel eens willen weten hoe lang zoiets nou precies duurt maar het kan niet veel meer dan 0.3 seconde zijn, vanaf het moment dat je bijvoorbeeld zulke krullen waarneemt tot het ogenblik dat je oordeelt dat dat geen echte krullen zijn. En dan komt er vanzelf een reactie, daar doe je niks aan, je kijkt nog eens goed om te checken of glimlacht of doet ongemerkt iets anders met je gezicht waardoor de ander (ook in een fractie van een seconde) ziet dat je de krullen hebt gespot en dat je er gedachten bij hebt.

We waren elkaar al voorbij en ik zette de fiets op slot toen ik haar achter me hoorde roepen (met zwaar Gronings accent, stel u dat er maar even bij voor, ik kan dat niet goed nadoen.)
“Hé, ik wil je even wat zeggen”.
Ik draaide me om en zag haar op haar krullen wijzen.
“Deze kun je krijgen bij Confetti, die feestwinkel daar” (nu wees ze naar de Folkingestraat). “Ik dacht ik zeg het maar even, heel veel pruiken hebben ze daar, echt leuk, kun je iedere dag wat anders op.”
Ooit, toen ik naar Groningen verhuisde heb ik dat overwogen. Een verzameling pruiken aanleggen en elke dag een andere opzetten. Als je nieuw bent kan dat, je krijgt dan wel een stempeltje ‘raar mens’ maar men went er wel aan. Ik heb dat toen niet gedaan maar het idee klonk mij dus heel vertrouwd in de oren.
Ik bedankte haar voor haar tip. En plukte onbewust wat aan mijn sneue piekjes. Die toch eigenlijk ook mijn handelsmerk zijn.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in groningen, mensen. Bookmark de permalink .

9 reacties op krullen

  1. Wat een heerlijk aargh-verhaal weer! 🙂

  2. Thérèse zegt:

    Ja, het is een heerlijk aargh-verhaal. Ik heb ook wel eens een gekke feestpruik gekocht, maar durfde die toch niet buiten op te zetten. Wel laf, hoor! Het was een pruik met piekjes, lange blauwe.

  3. Sjoerd zegt:

    Haha, ik zie het helemaal voor me…

  4. groninganus zegt:

    Tja, een pruik van zwarte krullen kan je de komende tijd maar beter niet opzetten. 🙂

  5. lien zegt:

    Leuke pruiken zijn nooit weg. Zelf heb ik er ook nog eentje.

    En Surinaamse/Afrikaanse moeders bij bij op school variëren regelmatig van kapsel en maken daarbij ook veelvuldig gebruik van een pruik en/of haarstukken. Ze zien er altijd fantastisch uit.
    Pruiken zijn prima zolang het maar geen bokkenpruik is 🙂

    En wat leuk om te lezen dat ik in de leukste stad heb gewoond! (15 jaar maar liefst) Dat werkt natuurlijk nog steeds door…

  6. riakristelijn zegt:

    Prachtig! Ik zou het ook niet durven, zeker hier in het dorp niet, ze zouden denken dat ik nu toch echt gek aan het worden was. Op een feestje is het weer wat anders.

  7. En als deze krullenbol ook een weblog heeft staat daar nu het verhaal van haar ontmoeting met “die sneue piekjes”
    Een prachtig verhaal, zoals ik je ken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s