Huisje bergje beestje

Het meest indrukwekkend aan de hele vakantie was toch wel de eenzaamheid. Vanaf het moment dat we op maandag nog een tuinman en een paar vissers bezig zagen bij een lodge en op een bootje op het naastgelegen meer, hebben we geen menselijke wezens meer gezien tot we op donderdagmiddag een echtpaar tegenkwamen dat een rondwandeling maakte. Al die tijd steeds weer na iedere pas een heel dal voor ons alleen, een privé meer waar ik zonder om me heen te kijken in m’n nakie in sprong, een helder riviertje voor onszelf naast het tentje. Gezelschap was er van vogels en een enkele zeehond, en vanaf een grote rots op een pas hebben we een half uur lang gadegeslagen hoe een hert op zijn gemak het wijde dal dat zich voor ons uitstrekte overstak. Die leegte is bedwelmend.

Soms staat er dan ineens wel een huisje (bothy) om in te overnachten, maar ook daar waren we alleen. Je kunt je voorstellen dat het iets heel geruststellends heeft als je  na een zware wandeldag, in zo’n desolaat landschap zonder zelfs maar een voetpad, in de verte zo’n huisje ontwaart, kijk maar.

IMG_3228

Bothies zijn verlaten huisjes die door iedereen gebruikt mogen worden voor overnachting in afgelegen gebieden, ze worden door een vereniging beheerd  en leden plegen af en toe onderhoud. Er  staat een tafel, soms ook stoelen en meestal is er een vlonder of zoiets waar je op kunt slapen. Verder is er een haard, met daarnaast een zwartgeblakerde ketel en dito pannetjes, soms ligt er turf om te stoken. Er wordt van je gevraagd om de boel netjes achter te laten, en om ‘ human waste’   op een flinke afstand van huis en rivier te begraven. Daartoe hangt er altijd een schep bij de inang. Als er turf in de buurt is hangt er ook een turfschep,  ik heb niet gestookt maar natuurlijk wel de kans gegrepen om wat turf te steken.

IMG_3312

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in avontuur, natuur, vakantie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Huisje bergje beestje

  1. Irene zegt:

    Leegte en stilte, ja, daar moet je echt heel ver voor gaan.

  2. fialas zegt:

    een loutering…….na zo’n belevenis is je leven niet meer als voorheen.

  3. Dat moet heel indrukwekkend geweest zijn, lijkt me.
    Wij hebben ooit eens het geluk gehad om in Frankrijk op een avond laat enige minuten absolute stilte te mogen ervaren. Nog geen blaadje dat ritselde, geen krekel die tjirpte … helemaal niks … Pas toen er in de verte een koe begon te loeien, werd de stilte verbroken, waarna we ook weer ergens in de verte een auto en wat dichterbij een vogel hoorden.

  4. Ja een overweldigende stilte, rust, ik kan me er best iets bij voorstellen al heb ik het in deze mate zelf nooit meegemaakt, het moet heerlijk zijn 🙂

  5. Emigrant zegt:

    Ik had al een tijdje niet bij je gekeken, omdat ik dacht, je bent op reis. Maar je bent weer terug. Indrukwekkend, wat je vertelt en laat zien.
    Mij intrigeren die bothies. ‘Verlaten huisjes’, betekent dat, dat daar vroeger wel iemand in gewoond heeft? En hoe moet het dan geweest zijn om daar te wonen?

    • aargh zegt:

      Het zijn vaak voormalige pachterswoningen en ze zijn soms erg oud. De Schotse hooglanden zijn nogal ontvolkt door o a de clearances (pachters werden door de grote landeigenaars verjaagd en huizen werden vernield, schapen brachten meer op) dus ooit moet het minder eenzaam geweest zijn om daar te wonen.

  6. Sjoerd zegt:

    Dat lijkt me heel indrukwekkend om op deze wijze eens door een land te trekken.

  7. Het lijkt me een bijzondere ervaring.
    Vrijwillig turf steken, onze voorouders zullen zich erover verbazen.
    De rode details bij het huisje vallen wel goed op. Grappig gezicht.

    • aargh zegt:

      Ja het rood knalt je tegemoet. Er was heel onlangs geverfd, de verfbus stond op het zoldertje en er zaten nog onbeschadigde verfspatten op de vloer en de tafel.

      • Irene zegt:

        Dus daar is onlangs iemand enkele tientallen kilometers naar toe gekuierd met een pot knalrode verf in zijn hand. Leuk idee. Ooit liep en klom ik in Noorwegen zes uur naar een hooggelegen overnachtingshut. Eenzaam gelegen en moeilijk te bereiken, we haalden het haast niet met onze zware rugzak. Uitgeput zakten we neer op de houten bank en keken uit het raam. Daar zagen we twee oude kerels (70+) aan komen lopen met allebei een raamkozijn op hun schouder. Noren.

        • aargh zegt:

          Ja dat leert je weer wat bescheidenheid. Zelfs bij doodgewone gemarkeerde wandelroutes in de Ardennen denk ik aan de mensen die wel even met een verfpot de hele route hebben gelopen, of met een hamer en een tas vol bordjes. Alles in zo’n huisje is er ooit heen gebracht, ik las in een krantje van die vereniging over iemand die zelf een speciale handkar voor ruig terrein had gemaakt om bouwmateriaal te verslepen naar een bothy.

  8. Thérèse zegt:

    Adam en Eva waren jullie daar. Geweldig!

  9. Margo zegt:

    Indrukwekkend! Hoe waren de nachten daar? Veel sterren te zien?

    • aargh zegt:

      Niet echt, het werd niet donker. Je zit daar erg noordelijk en het is de lichtste tijd nu. We hebben wel een paar koude nachten gehad in het begin, onze slaapzakken waren eigenlijk net niet toereikend, we hebben alle kleren er bovenop gelegd.

  10. Yak zegt:

    Ik ben jaloers op jullie durf!

  11. Hendrika zegt:

    Pffff, een paar dagen niemand tegenkomen, dat is bijna onvoorstelbaar!

  12. Margo zegt:

    Ik wacht vol verwachting op het vervolg van jullie reisverslag! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s