Adieu

Natuurlijk lag de stoep open. Zoals dat bij een goede verhuizing hoort.

Vanmorgen heb ik afscheid genomen van de poezen van de Jozef Israëlsstraat. Ik kan er natuurlijk best nog eens naar toe maar ik heb er behalve de poezen niets meer te zoeken. En poezen zijn overal, dus tja.

Zes jaar geleden betrok de oudste dochter een kamer in “Huize Dikzak”, heel plezierig want zodoende hadden wij een handig pied á terre in Groningen voor als we bijvoorbeeld naar Noorderzon wilden vanuit Hoogeveen.
Drie en een half jaar geleden, toen wij allen op drift waren, (wij zelf naar een zomerhuisje in Een vertrokken, E een andere tijdelijke kamer in Utrecht kreeg  en M naar Oxford verhuisde), volgde R haar zus geruisloos op in de kamer in de Israëlsstraat. Ongemerkt veranderde het gironummer waarvan de huur werd betaald, de verhuurder wist niet beter of M zat er nog in. Anders had hij natuurlijk meteen de huur met een paar tientjes opgehoogd want zo gaat dat.
De huisgenoten wisselden, het internet wisselde, de deur onderging wat metamorfose door een nood-ingreep van de brandweer, de naam van het huis wisselde ook want er kwam een echte dikzak wonen die bezwaren had dus het werd “Huize Zeezicht”, maar de poezen bleven en wij kwamen af en toe langs voor een nuttige bezigheid of zomaar. En dus zat ik daar de afgelopen jaren regelmatig op mijn hurken voor de deur voor een kopje van een poes of binnen op het bed van R met een kopje thee. Vanaf nu is dat afgelopen, de kamer is leeg. Er staat een goed gevuld busje op de parkeerplaats, morgen wordt dat in het centrum van Amersfoort uitgeladen.  Twee trappen op begrijp ik, wat ons betreft voor het laatst. De eerstvolgende verhuizing mogen ze zelf regelen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in de jeugd van tegenwoordig, drama, familie, groningen, katten, sentimenteel en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Adieu

  1. fialas zegt:

    ach ja, het ouderlijke verzorgingshormoon blijft ons door d”adren vloeien..
    hoe oud moet het kind worden, hoe oud moet je zelf worden eer dat stopt? Stopt het wel ooit?
    en dat met die poezen ………dat gaat nooit over. Zodra de weerloze catlover zijn nieuwe huis heeft betrokken sluipt er een onbekende kat naar binnen om het comfort van de stoelen en de kussens te checken. R., een vurige catlover, zal dat volgende week wel merken.

  2. Thérèse zegt:

    Een mooi stukje. Ja, verhuizen is ook echt onze hobby niet. Maar ja, het schijnt erbij te horen. Misschien zijn er in Amersfoort nog veel leukere poezen. Toch een hele geschiedenis heeft huize Dikzak c.q. Zeezicht beleefd en dat zal nog wel een tijdje doorgaan, maar dan zonder jou. Jammer voor de poezen, dat wel! Succes met de verhuizing !

  3. Sjoerd zegt:

    Ach, ik ben er gelukkig ook vanaf, voorlopig dan, want je weet nooit. Het blijven je kinderen dus hun lief en leed is ook jouw lief en leed.

  4. groninganus zegt:

    Hm, poezenlogjes are in the air.

  5. ria zegt:

    Prachtig stukje en gelijk dat je het zo regelt. Voor je het weet hebben ze een vrachtwagen vol verzameld 😉

  6. Jetskefotografie zegt:

    Ja ja, de laatste verhuizing.
    Als ze weer bij jullie aankloppen dan denk ik wel te weten wat jullie gaan doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s