Als de kat van huis is

Met het hoofd nog vol vol beelden van ontzagwekkende Noorse natuur togen wij dit weekend weer naar ons nederige volkstuintje om daar eens flink huis te gaan houden. Het groen  was allemaal flink gegroeid, vanaf het pad kon je nauwelijks nog de tuin inkijken.
Ik opende het hekje, stapte met mijn fiets aan de hand omzichtig langs een bos overhangende wilgenroosjes en zag toen tot mijn stomme verbazing bij de rozenstruik een jonge ree staan. De ree was ook perplex, hij staarde mij enige seconden betrapt aan en verdween toen met een paar snelle lichte sprongen achter het huisje. Ik zette zo snel ik kon de fiets op de standaard en sloop er achteraan om te zien waar hij gebleven was, ik had geen gespetter gehoord dus de sloot was hij niet ingesprongen. Inderdaad, het water was roerloos, maar links en rechts in de andere tuinen was geen ree te zien. Best mogelijk dat hij zich toch schuil hield in de dichtgegroeide tuin van de buurman die nooit komt,maar ik heb maar niet verder gezocht.

We gingen aan de gang, knippen, wieden en een nieuwe stortbak ophangen in de wc.  Toen dat klaar was dronken we een lekker kopje thee achter het huisje. Terwijl we daar zaten, het was al avond,  zag ik ineens iets bewegen in het gras. Het was iets slanks en donkers, donkerbruin of zwart, niet heel groot en het bewoog een beetje golvend, ik zag alleen de rug want het gras was hoog. Ook dit diertje verdween naar de buren, toen ik opstond was er niets meer te zien. Wel zag ik een duidelijk spoor in het hoge gras waar de laatste tijd blijkbaar vaker gelopen was. Een steenmarter denk ik, er zitten er een aantal in het tuinencomplex maar ik had er nog nooit een gezien.
Dat was zondag. Gisteren ging ik er weer heen, en toen ik de tuin in stapte deed ik dat automatisch een beetje voorzichtig, eigenlijk verwachtte ik weer een ree te zien maar bij de malse rozenstruik stond niemand. Ik liep dus weer met de fiets naar het huisje maar toen ik daar aankwam schrok ik me wezenloos. Vlakbij mijn voeten stoof luid kukelend een fazant op, het beest was zo geschrokken dat hij als een dronkenman door de lucht slingerde en struikelend op het dak van het buurhuisje landde.
Later vond ik trouwens nog wel verse (glimmende!) reeënkeuteltjes bij een andere roos, de wilde klimmer. Nu ik erover nadenk had ik die natuurlijk wel kunnen fotograferen, dan had ik nog íets kunnen laten zien.

Ja jongens, de Groningse natuur mag er ook wezen. En ieder dier is welkom in mijn tuin zolang ik er zelf ook nog maar in mag. Ik zal me de komende tijd daar weer wat vaker laten zien zodat dat laatste voor iedereen duidelijk is.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in natuur, vakantie, volkstuin en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Als de kat van huis is

  1. Sjoerd zegt:

    Je bent gewoon te lang weggeweest, daarom neemt de natuur het dan over…

  2. lien zegt:

    Leven in het Grunninger wild. Ze accepteren je vast wel over een poosje.

  3. Op safari in eigen volkstuin, wat wil een mens nog meer!?

  4. ria zegt:

    Ik denk dat Sjoerd wel gelijk heeft. Zo’n stil plekje, waar niemand is, daar willen ze wel komen.

  5. Thérèse zegt:

    Maakt het wel extra spannend zo. Kan je ook spreken van ‘mijn dierentuintje’. Maar jij bent de baas, dat is een ding wat zeker is.

  6. Irene zegt:

    Aargh, onze live verslaggeefster vanuit het Groninger oerwoud.

  7. aargh zegt:

    Ze kunnen nog even hun gang blijven gaan daar, zo meteen stap ik op de trein naar, (via via,) Marburg. Lekker een kleine week bij dochter M 🙂

  8. Jetskefotografie zegt:

    Wat een belevenissen in de natuur en zo dichtbij huis(je).
    Gisteren vertelde een kennis van ons dat hij vorig jaar in zijn vijvertje stapte om de vijver te gaan verzorgen toen hij plotseling een slang in het water zag, hij was rap weer uit de vijver. Ik stond ook nog wel eens met blote benen in onze vijver, vanaf nu de lieslaarzen maar aan. brrr.

  9. fialas zegt:

    vrienden van mij zijn paar jaar geleden ook in Jotumheimen rondgetrokken, met net zo’n tentje. Toen ze terugkwamen rekenden wij op woeste wilde verhalen, maar er kwam geen woord uit. Ze waren lijfelijk terug, maar hun hersens konden de overgang niet zo smel maken. Ze waren te verbijsterd om iets over die overstelpende pracht te vertellen. Wel lieten ze foto’s zien, zwemmen in een kristalhelder rmeertje, voor hun alleen, en van het roosteren van zelfgevangen viis op een platte rots.en inderdaad, van al die lichtende kleuren mos.Ze hebben nog een paar maanden rondgelopen met emigratieplannen, want jonge immigranten zijn zeer welkom in die dunbevolkte gebieden in het noorden. Ze zijn toch maar in LImburg gebleven, de grandioze eenzaamheid was een geestelijk bad geweest, maar voor altijd.zouden ze het niet bolwerken.
    Nu fietsen ze door Bourgondië en sturen vanuit hun tentje foto’s van een veldje waar een tiental muskusratten rustig aan het grazen is. Dat mag in Frankrijk, daar hebben ze geen dijken. De campinghouder beschouwt de dieren als een extra attractie van zijn toko.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s