Nacht van Groningen, het stukje

Hoe is dat nou, meedoen met een loopevenement? Ik schrijf er toch maar iets over op want het is maar  ééns  de eerste keer en alles wat nu indruk maakte vind ik volgend jaar misschien wel doodnormaal.  Dus nu alles voorbij is……

Enkele opmerkelijkheden.

Het startschot (ik schrok me een ongeluk).
Het startvak: in de frisse avondlucht is het lekker warm tussen al die mensen. Maar ik stond veel  te ver vooraan in het startvak, waardoor we (P ook) zonder het te weten tussen allemaal geoefende lopers stonden die als een speer vertrokken zodat wij automatisch een tempo overnamen  waarmee we het geen halve kilometer zouden kunnen uithouden.
Tempo aanpassen dus en toezien hoe voor je gevoel honderdduizend mensen je voorbij lopen.
Ontroering,  die je overvalt bij het zien van al die vrijwilligers die dingen staan te regelen rond de loop, zoals jongelui die op laddertjes met vlaggen staan te zwaaien bij obstakels op de weg (“Pas op de bollen!”)
Ontroering ook bij al die volkomen onbekenden die je staan toe te juichen en aan te moedigen langs de kant. Het jongetje met de fietsbel, het jongetje dat iedereen een high five wil geven, de lullo’s die toch maar even hun vieze vindicathuis uit waren gekomen, de joelende meisjesstudenten voor het café, allemaal een biertje in de hand. Maar ook de aanmoediging van verpleger Ed die net uit de nachtdienst kwam, we stonden naast hem in het startvak, later passeerde hij ons in het plantsoen waar hij een stukje met ons opliep en ons verzekerde dat we het helemaal niet gek deden.

Blijdschap als je raak grijpt bij de aangereikte waterbekertjes, de veel te grote slok die half over je shirtje gaat (helemaal niet onaangenaam).
Tot je eigen stomme verbazing zomaar het lege bekertje naast het pad neergooien alsof  dat de normaalste zaak van de wereld is.
Geuren: de overweldigende geurwolk van bloeiend fluitekruid in het Noorderplantsoen, de penetrante zweetlucht van iemand die een tijdje voor je loopt  (vies shirtje aangetrokken, vers hardloopzweet stinkt niet), sigarettenrook vanuit het publiek.
De gedachte: eigenlijk is het op, dit is dus lopen op wilskracht.
Blijdschap om bij het naderen van de finish een vrolijk clubje in het publiek te ontdekken: mijn dochter met haar vriendin en een huisgenoot met aanhang.
De medailledozen waar ik bijna voorbij liep omdat ik in de drukte niks meer zag.
Het blikje drinken dat zo ontzettend goed smaakte terwijl ik anders mijn neus optrek voor dat spul.

Het wonderlijkste van alles: wat denkt u dat ik zag toen ik tevreden in mijn kussen zakte en de ogen sloot?
Gras! (Had zitten wieden ’s middags).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hardlopen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Nacht van Groningen, het stukje

  1. lien zegt:

    Na al die indrukken is gras zeer rustgevend. Maar die bijzondere eerste keer houd je vast. En ik doe het je niet na. Zélfs niet in Groningen.

  2. ria zegt:

    Knap hoor, ik doe het ook niet na. En die indrukken vergeet je zeker nooit meer. Je weet nu volgende keer wat je ongeveer te wachten staat 😉

  3. Thérèse zegt:

    Goh… wat goed weergegeven al die dingen, die je meemaakt. Haha, dat startschot. daar begon het al mee natuurlijk. Wat gaat er véél door je heen dan. Hadden jullie wel tevoren getraind? Ik dacht het wel, hè? *zet haar beide handen op elkaar en geeft een welgemeend applaus*. Je eerste medaille; helemaal verdiend. MOOI !

    • aargh zegt:

      Dankjewel, (de anderen ook bedankt!). We hebben onze vaste zaterdagse training, verder eigenlijk niet speciaal getraind hiervoor. Ik had nog nooit in dit tempo gelopen en vond dat eigenlijk altijd grote flauwekul. Maar ja, het is aanstekelijk op de een of andere manier.

  4. Sjoerd zegt:

    Knap gedaan hoor. Vooral zo’n eerste keer vergeet je nooit.

  5. Irene zegt:

    Dit soort schitterende ervaring is eigenlijk veel meer een dikke felicitatie waard dan iets gewoon als een verjaardag, die vanzelf voorbij komt. Dus: dikke felicitatie!

  6. groninganus zegt:

    Dat een hardloper, die er allerminst van verdachjt kan worden een doodloper te zijn, toch gras ziet als zij in haar kussen zakt en de ogen sluit, stemt tot enig filosofisch nadenken. Eh, Jopie zat toch wel in dat gras?

  7. Jetskefotografie zegt:

    De eerste keer is altijd het indrukwekkendst. Knap dat je het gedaan hebt. Dus volgend jaar weer?

  8. Laurent zegt:

    Hahaha, dat garandeert wel een goeie start, als je van dat schot schrikt.

  9. Knap hoor! Ik doe het je niet meer na.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s