Ik zat er lekker naast

Ideeën die je hebt over van alles en nog wat moeten eigenlijk af en toe aan de werkelijkheid getoetst  worden, een mens verandert nu eenmaal, en de wereld ook. Vandaag stuitte ik weer eens op een geval waarbij de werkelijkheid verrassend anders was dan het beeld dat al een jaar of dertig in mijn hoofd zat.
Het Leekstermeer, de meesten van u zullen het niet kennen (en ik zou mensen ook nooit aangeraden hebben om daarvoor naar Groningen te komen) dat meer kende ik als een winderige koude plas in een vlak leeg landschap. Aan de noordoever vond ik, toen ik lang geleden dacht een leuke wandeling langs het water te gaan maken, een huisjespark waarvan de huisjes, als ze al niet in de prut waren weggezakt toch in elk geval half verrot en onbewoonbaar oogden. De oevers van het meer waren totaal ontoegankelijk en het geheel maakte een ongastvrije, om niet te zeggen naargeestige indruk.

Vandaag waren we aan de zuidoostkant van het meer. Dat kwam omdat ik ergens iets gelezen had over die hoek, ik zou zelf anders helemaal niet op het idee zijn gekomen om die plek op te zoeken want ik wist niet beter dan dat je daar niet kunt komen. Landkaarten van deze omgeving kloppen niet meer en zelfs Google earth laat niet zien waar je lopend of fietsend wel of niet kunt komen. Oude verbindingen bestaan niet meer en aan veel nieuwe wordt nog gewerkt. Het hoort allemaal bij het gebied De Onlanden, de prachtige wetlands bij Groningen, ik schreef er al eens eerder over. Ik had er al een groot stuk van verkend maar het loopt dus helemaal door tot aan het Leekstermeer. 

Mensen, het is een sprookje. We hebben zitten eten te midden van rietkragen en elzenbosjes, terwijl we alleen maar het geluid hoorden van de wind, het gekabbel van het water, wat verre watervogels en het gemauw van een stel buizerds in de lucht. En niet te vergeten het feestelijke gezang van een leeuwerik.

Er zijn paden en dijkjes waar je kunt lopen maar ook hele stukken dras en riet die ontoegankelijk zijn voor mensen, maar waarin je  vanaf de dijk met een verrekijker een heel eind kunt komen.

Ik had er natuurlijk geen bij me maar dat zal de volgende keer anders zijn, het uitzicht is spannend en het barst er van de vogels. Deze bijvoorbeeld. Heel ver ingezoomd met de camera, zodat hij net iets meer is dan een witte stip.


Eigenlijk is het daar, luttele kilometers van mijn huis, zo prachtig dat ik me begin af te vragen waarom ik deze zomer in vredesnaam helemaal naar Noorwegen zou  rijden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in natuur, tevreden, Uncategorized, vakantie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

21 reacties op Ik zat er lekker naast

  1. Sjoerd zegt:

    Dat laatste vraag ik me ook af als je daar een mooie zilverreiger kan spotten…

  2. ria zegt:

    He ziet er in elk geval prachtig uit, komt JanK. daar niet ook vaak? Tsja Noorwegen, ik zou lekker thuisblijven hoor 😉

  3. groninganus zegt:

    Ik zei nog zo: niet verder vertellen.

  4. Thérèse zegt:

    Lijkt mij geweldig, voor jullie ! Misschien een bootje erbij huren ofzo? En alleen naar huis gaan om te slapen, verder alleen ‘Leekstermeren en Leekstermeren’ en foto’s maken en een dagboek bijhouden. Wat een prachtige vakantie zal dat worden. Goed dat je er wel eens naast zit eigenlijk dan.

  5. Er gaat niets boven een vakantie op een steenworp afstand van eigen huis.

  6. Hendrika zegt:

    Aargh, je kunt je nog bedenken, je moet niet… ;-).

  7. Irene zegt:

    Tjonge wat nat, is het eigenlijk wel land? Voor je het weet sta je tot je oksels in het water.

  8. Christina zegt:

    Nou ben en blijf ik toch heel benieuwd naar dat appelgroene legoblokje op je 3e foto….. Zie je zulke mooie foto’s, zulk terecht enthousiasme (ik ken het gebied niet zo goed maar wel iemand die daar gidst) en dan blijft je aandacht getrokken worden door dat legoblokje…..

  9. Jetske zegt:

    En het was er vast heerlijk rustig. Wellicht na je reclame niet meer. 😉
    Even naar Noorwegen en de rest van het jaar naar het Leekstermeer.

  10. hanscke zegt:

    Ik ken het gebied wel een klein beetje maar niet echt goed. Als het weer grijs is heeft het iets zeer mistroostigs en naargestigs, maar bij zon is het daar wonderschoon.

  11. Zo’n gebieden vind je alleen maar in Nederland. In Vlaanderen is bijna alles volgebouwd.

  12. Pingback: Voorjaarskriebels | aargh

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s