zondagswerk

Zaterdagavond vonden we bij thuiskomst een bericht op het antwoordapparaat. Dat is op zich al heel mooi, ik heb nooit een antwoordapparaat gehad maar toen ik onlangs onze kapotte telefoon verving bleek de nieuwe hiermee uitgerust te zijn. Dat er dan mensen zijn die inderdaad een boodschap gaan inspreken als je niet thuis bent is buitengewoon verbazend, en dat wij meteen merkten dat er iets was ingesproken vind ik zelf eigenlijk nog  verbazender. De boodschap was ook niet mis: men vroeg mij of ik zondagochtend kon komen zeisen. Er zijn dus mensen die mij en mijn zeis nodig hebben, het is geen speeltje, ik word serieus genomen.

Natuurlijk kwam ik, ik heb voor de zekerheid het blad er eerst even afgehaald want fietsen met zo’n ding over je schouder vind ik een beetje eng.
Het bleek te gaan om riet. Dat was leuk want dat zeist hartstikke lekker. Ik vond mijzelf tot nu toe toch wel een behoorlijke amateur omdat, als ik de ecozone te lijf ga, een groot deel van het gras vooral wordt platgeslagen in plaats van afgesneden. Maar riet is heel anders. Je kunt soepel uithalen zonder al te veel kracht en dan valt het ruisend voor je neer.
Er stond ook veel  riet in het water, dat ging een beetje anders. Men wilde graag dat het  net onder de waterspiegel zou worden afgesneden want dat zou vertragend werken op de groei. Of dat waar is weet ik niet maar ik deed maar gewoon wat er van mij gevraagd werd. Met groot enthousiasme want hoe vaak sta je nou in oktober met je laarzen in de prut te onderwatermaaien. Elke haal plonsde lekker in de plas en plensde vervolgens vrolijk over mijn jas. Er bestaat vast speciale kleding voor dit soort klussen.
Gelukkig scheen de zon en van zeisen krijg je het trouwens altijd erg warm.
Toen ik bijna klaar was kwam er iemand langs die vroeg of hij het riet mocht hebben voor zijn insectenhotel. Mooi vond ik dat, net de echte natuur: mijn afval werd meteen door een ander beestje benut. Hij zocht een berg geschikte stengels bij elkaar en fietste even later met een indrukwekkende, welhaast Chinees aandoende bundel over zijn schouder weg.
Het was weer een dag vol geweldige fotomomenten. Maar ja.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in natuur, tevreden, volkstuin en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

24 reacties op zondagswerk

  1. yak zegt:

    Ik vind het bijna jammer dat ik Nijs te zeisen heb!

  2. Irene zegt:

    En waar heeft aargh zeisen geleerd, vraag ik mij af? In Hoogeveen?

  3. Thérèse zegt:

    Mischien hebben ‘ze’ die heel stoere foto van jou gezien, waarop je met al je krachten aan het zeisen bent. Ik vroeg mij trouwens ook opeens af, waar en hoe jij dat geleerd hebt. Het is toch een gevaarlijke bezigheid? Maar een eervol werkje, uh werk !!

  4. Jeetje … ik sta perplex, dat jij de zeis weet te hanteren. Dat is niet niks, weet ik uit eigen ervaring van jaren her. Als het gras goeddeels wordt platgeslagen, dan is het misschien tijd om je zeis eens wat te scherpen.

    • aargh zegt:

      Het is van dat zachte slappe gras dat nooit droog wordt, het voelt alsof je in een berg breiwerk slaat. Dat is denk ik echt hogeschoolwerk. Maar scherpen is altijd goed. Lekker geluidje ook 😉

  5. Laurent zegt:

    Goed. Ik heb vandaag twee dingen geleerd: ten eerste dat er zoiets als free-lance-zeisers of Zeis-ZZP-ers of anders wel Zeisvrijwilligers bestaan, in elk geval iets van een Zeisnetwerk, en ten tweede had ik nog nooit van een insectenhotel gehoord. Wel van hotels met insecten, maar dat is een geheel andere kwestie.

  6. Laurent zegt:

    Iets anders dat ik meen te kunnen concluderen is dat aargh wel van ruime bewegingen houdt. Trombone, met zo’n schuif eens flink heen en weer, en nu weer die zeis. Nee, we hebben hier niet met iemand te maken die we gauw zullen aantreffen tijdens het nagelharpspelen, modelschepen in flessen bouwen of macrameeën.

  7. Jetske zegt:

    De zeis hanteren heb ik vroeger ook geleerd.
    Knap dat je het nu nog kunt.
    Volgens mij is een vrouw met zeis veiliger dan een man met een zeis: http://nl.wikipedia.org/wiki/Magere_Hein
    Op zondag, ORT?

  8. Sjoerd zegt:

    Knap hoor, ik heb een aantal jaren geleden riet gesneden in de kasteelgracht hier ter plaatse. Ook netjes onder water met de zeis. Het slijpen is een vak apart. Mijn opa sloeg eerst met een bolle hamer over het snijvlak om het metaal uit te laten vloeien alvorens er met de zandsteen overheen werd gegaan om het echt scherp te krijgen.

  9. ria zegt:

    Wat leuk! En dat allemaal door het antwoordapparaat, want anders was het misschien wel niet doorgegaan, of door iemand anders gedaan. Zeisen is stoer 😉

  10. Caro zegt:

    Ik moest vroeger zelf het gras voor de konijnen plukken/maaien. Met een zeis ging dat lekker snel, nadeel was dat ik dan de hele berm meteen moest doen. En ik moest klompen aan met stalen punten. En volgens mij stond mijn vader er ergens vlak achter met afgebeten vingernagels. Maar ik vond het wel fijn.

    Ik wil weer een konijn en een berm om te maaien. En een zeis

  11. Irene zegt:

    In mijn boek over de geschiedenis van de tractor staat dat de zeis wel elke twintig minuten geslepen werd tijdens het hooien en graan maaien (mijn zeiskennis komt uit een boekje, ik heb er ooit een in handen gehad maar durfde er geen meter mee te maaien, doodeng ding).

    • aargh zegt:

      Dat klopt vast. Ik heb er nooit een horloge bij aan maar ik slijp zo ongeveer om de haverklap. Eh, grasklap dan wel rietklap. De slijpsteen heb ik altijd bij de hand.

  12. Margo zegt:

    Prachtig verhaal. Ik kan niet zeisen. Een keer een poging gedaan, maar dat hoge gras sloeg ik plat. Dus van hier een staande ovatie!

  13. Thérèse zegt:

    Ja, we zijn door dat zeisen dat hele antwoordapparaat vergeten. Het houdt toch een risico in dat hebben van een antwoordapparaat. Wie weet wat ze je nog meer gaan vragen…..

  14. groninganus zegt:

    Voor die fotomomenten mag je mij de volgende keer inschakelen.

  15. hanscke zegt:

    Zo zie je maar het oude handwerk kan niet zonder de nieuwe techniek. Had jij niet zo,n nieuwe telefoon gehad, hadden ze jou in dit geval niet kunnen vragen.. ik heb trouwens wel andere beelden bij de man met de zeis….en bij magere Kees moet ik opeens aan magere Hein denken, maar dat is toch een heel andere materie.

  16. R van InR zegt:

    Fotomomenten . . . waar zijn die foto’s dan?
    Doe je het haren ook zelf?
    Een zeis vervoeren gaat altijd per fiets en als ervaringsdeskundige weet ik dat je dan een jute zak om het blad van de zeis moet binden, tenminste als je leven je lief is.

    • aargh zegt:

      Die zijn er dus niet.
      Voor haren heb ik een kennis maar ik wil het wel zelf gaan doen. Heb alleen de benodigde spullen nog niet. Ook geen jute zak maar wel een sleuteltje om het blad even los te halen, dat blad gaat mee in de fietstas.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s